Melissa
Melissa exterieur Melissa interieur Reisverslag 1 Reisverslag 2 Reisverslag 3 Reisverslag 4 Reisverslag 5 Reisverslag 6 Reisverslag 7 Reisverslag 8 Home Charron Le Moulin du Siffré Melissa Contact Webcams Reisverslag 2
  5 CAMARIñAS Op 30 april vertrekken we vroeg naar CAMARIñAS. Gerard haalt het anker op en als hij mij wekt heeft hij de koffie al klaar. Wij zijn dan al de haven uit en moeten helaas op de motor verder want het is pal tegen de wind in. We varen ruim om Cabo Villano heen want er liggen een paar mooie rots-puntjes aardig ver de zee in vlak voor onze laatste track naar de baai. De haven is beschermd met een grote pier waarachter wij het anker om 16.00 uur laten zakken en als enige boot hier voor enige dagen zullen liggen te pronken. Het is zondag en in de nieuwe club nautica Camariñas is het gezellig en wij drinken er een glaasje witte wijn op het terras. Daarna verkennen we de haven met al z'n verschillen-de luchtjes: vis, riool... Van-uit het dorp zien wij hoe een visserman met zijn boot vanuit de haven even een rondje langs onze boot maakt en weer in de haven gaat liggen. Het wordt warmer en de slaapzakken die we tegen de kou van de afgelopen periode over de bedden hadden kunnen worden opgeborgen. De tijd van luie-ren is echt aangebroken en we knutselen en lezen veel. De poes wil de blikjes voer, waarvan we 96 hebben ingeslagen, niet eten en laat zich niet vermurwen door mijn aandringen zodat ik maar weer brokjes neerzet. s'A-vonds gaan we een oude "Derreck" kijken want Gerard heeft tape nodig voor andere video opna-men. We hebben hier een goede bakker en kruidenier dus geen haast en beslui-ten derhalve hier onze zonnetent te maken althans het gedeelte over kuip. Het is een zwaar karwei en ben dan ook na twee dagen stijf in m'n rug, we zitten dan wel met deze onverwachte warmte heerlijk in de schaduw. De rest zien we later wel.                                                      6 MUROS Als het op 6 mei s'ochtends licht wordt halen we het anker op en ver-trek-ken naar MU-ROS. Het is veel werk het schip elke keer weer zeewaardig te maken want je laat in een haven gemakkelijk spullen liggen die op zee door de boot slingeren. Het wordt een mooie tocht. Eerst moto-ren we want er is geen wind en omdat het af en toe regent houden we de blauwe tent over de kuip tot het middaguur. Dan wordt het mooi en pro-beert Ge-rard vis te vangen, terwijl wij alleen op onze grote kluiver de baai invaren. De vangst is nihil maar er moet wel vis zwemmen want we zien overal kleine vissers-bootjes vis ophalen. Muros heeft een prachtige baai en we ankeren, onze ogen uitkijkend, tegen de avond bij een engels schip. We zijn in onze nopjes met deze schi-tterende anker-plek en hebben een gezellige avond en zelfs Gerard z'n oude accordeon komt uit de kast. De volgende dag is het de hele dag erg warm en we blijven onder onze nieuwe zonnetent de hele dag stil zitten lezen. Pas tegen de avond wanneer er onweer dreigt en we beslui-ten een hapje te gaan eten in The Anker, zien we plotseling twee dolfijnen in alle rust om onze boot zwemmen. Tot nu toe was het eten in de restau-rants niets bij-zonders, wel gezellig. Op 8 mei ga ik alleen wat boodschappen doen en neem de kleine draagbare mari-foon mee, voor contact met Melissa. Dit is heel handig want als ik weer op de kade sta roep ik Gerard op die me weer met de bijboot komt halen. In dit jaargetijde is het hier al zeer warm en is het raadzaam vroeg inkopen te doen. De winkelstraatjes zijn gezellig en de mensen behulpzaam en vriendelijk. In Muros maak ik diverse beschermhoesjes voor o.a. de vismolen en de ketting voor de bijboot. Ook repareer ik onze blauwe tent, die in Scheve-ningen de hele winter z'n diensten al bewees en niet te vergeten tijdens de storm in Biskaje. Het is een zware tent en ik ben er een hele middag mee bezig. Op 9 mei waait het een beetje uit noordelijke richting en we stouwen alles weer vast om morgen naar Bayona te vertrekken. 7 BAYONA Tot halverwege de dag moeten we weer op de motor varen maar dan krijgen we een goede wind in de rug en gaan als een melkmeisje, met twee uitge-boomde fokken voorop, langs de prachtige kust met 5 knopen in de goede richting. Plotseling zien we honderden dolfijnen in noordwaartse richting trekken en in een mum van tijd zwemmen tientallen om de boot met ons mee in zuidelijke rich-ting. Sommige dolfijnen zijn zo enthousiast dat ze ver boven het water uit komen en vlak voor de steven langs scheren. Het schouwspel duurt lang en we hebben alle tijd om een video opname te maken. En dan plotseling zijn ze weer verdwenen. Als Gerard onze laatste koers berekent om op de haven van Bayona te kunnen binnenzeilen, zie ik een bruin zeiltje. De hele reis tot nu toe zei ik dan voor de grap:'' kijk, daar gaat Cees''. Toen we wat dichterbij kwamen en Gerard de motor wilde bijzetten om eventueel achter het schip langs te gaan stonden we verbijsterd te kijken dat het inderdaad Cees was die we voor de haven van Bayona moesten kruisen. Via kanaal 11 vertelt hij dat zij van Vigo komen maar dat de ANNE M een nachtje  met ons mee de haven van Bayona in gaat. Diezelf-de avond worden onze ervaringen aan boord van MELISSA uitgewisseld, tot diep in de nacht onder het genot van een hapje en een drankje. Cees en Joop, een opstapper, hadden hun dosis ellende ook wel meegemaakt. Zijn plan was zo spoedig mogelijk naar Teneri-fe te zeilen en Joop weer op het vliegtuig naar Nederland te zetten. Hij zou dan zijn tocht via Brazilië naar Afrika voortzetten om voor de jaar-wisseling thuis te zijn.. In Blankenberge begonnen voor hem de proble-men al. Van-wege een visnet  in de schroef werd hij door de reddingsboot BEAT-RIX binnen gesleept. Het net moest er door duikers worden afgesneden. Als Cees vertelt dat deze vrouwelijke duikster zich zonder blikken of blozen op de steiger in haar duikerspak hijst, denk ik dat hij dit niet had willen missen. Bunny, Cees z'n vrouw, gaat hier van boord om met het vliegtuig naar Afrika terug te gaan. Ze heeft veel last van zeeziekte maar wilde toch proberen het eerste stuk naar de Canari-sche Eilanden mee te zeilen. Door deze vertraging had Cees, die slechts enkele uren na ons uit Sche-venin-gen vertrok, het geluk niet in de storm die ons in Biskaje overviel terecht te komen. Hij ging op de motor door de Golf van Biskaje omdat er geen wind was...! Ook kwa-men zij in dikke mist, zicht van 50 meter, in noord Spanje en werden omdat ze geen radar hebben desge-vraagd door kuststa-tions gead-vi-seerd waar sche-pen voeren en welke koers te varen.  De volgende dag, als we koffie drinken aan  boord van ANNE M, vertelt Joop met enige spijt in z'n stem dat hij weer naar Nederland terug moet.  Het weer is slecht geworden en ze zijn dan ook blij gisteren met ons de haven in te zijn gegaan en daardoor de stormachtige wind van de afgelo-pen nacht op zee te zijn ontlopen. Zo te zien kunnen we de eerste paar dagen niet weg uit de haven. Joop zal zaterdag 13 mei om 6.00 uur vertrekken per trein en stapt in Spanje en Parijs over, hij arriveert dan om ongeveer 12.00 uur 14 mei op HS in Den Haag. Dit alles voor ¦ 250,-. Deze prijs vindt hij een reden om de bloemetjes de ko-mende nacht nog even buiten te zet-ten met als gevolg dat hij z'n bed niet meer ziet voor hij in de trein zit. Deze avond lopen wij even naar de Pinta, een replica van het schip waar-mee Columbus naar America voer.Daar deze de hekken sluit en wij er geen hapje of drankje meer kunnen nutti-gen, eten wij in tappas restaurant Meson Jacqueyvi plaatselijke vis lekkernij-en. Deze week besluit ik de was maar eens te doen en hoewel ik het klets-nat op-hang is alles in een uur tijd droog en keurig glad ge-streken door de wind. Wanneer de laatste was binnen is begint het te regenen om de eer-ste dagen praktisch niet meer te stoppen. Als wij 15 mei, onze trouwdag, besluiten het historische CONDE DE GONDO-MAR op Mte Real te bezoeken begint het weer zacht te motregenen. Het is een mooi gerestaureerd fort met in het midden een vier sterren hotel en restaurant. Als we weer met onze dinghy naar de boot roeien houdt het op met zachtjes rege-nen en zijn net op tijd binnen voor de hoosbui. Op mijn verjaardag doen we wat boodschappen, doen de eerste verzending van ons verslag op de post en eten in Meson El Candil. Het restaurant wordt hier plaatselijk aanbevolen. We hebben nog niet zo goed gegeten en de entourage is prachtig. De eigenaar die ons helpt met het ontcijferen van de menukaart leek ons dan ook zeer trots. De bevolking van Bayona vind ik trouwens minder vriendelijk dan in de meer noordelijke plaatsjes. Dit is een reden waarom ANNE M zo snel moge-lijk wil vertrekken en ook omdat Cees, die nu alleen is, zich hier weinig verstaanbaar kan maken. Gerard houdt hem daarom dagelijks met de weat-herfax-plaatjes op de hoogte van het weeroverzicht maar het weer blijft slecht met een te harde wind uit zuidelijke richting. Via de marifoon maakt de SELENA, vanuit Ria de Arosa, contact met ons. Henry had Gerard horen spreken met ANNE M, zeilt in een blauwe tweemas-ter en overwinterde in noord west Spanje. Ook hij heeft het plan naar de Middel-landse Zee te gaan en huis en haard te verkopen. Het weer is de afgelopen 24 uur opgeknapt en vanmorgen om 11.45 uur is de ANNE M vertrokken richting Canarische Eilanden. Cees verwacht ongeveer acht dagen en nachten op zee te blijven.. Het weer is goed en de zon bre-ekt er af en toe door, de temperatuur is 20 graden C met wind 3-4 BF west ten noor-den. Ik schoot nog even een paar foto's omdat Cees zijn eigen schip ook graag eens ziet varen. We hebben zijn adres in Afrika en ik zal Bunny de foto's sturen voor hij weer thuis is. Van hem kregen we hier foto's gemaakt tijdens ons vertrek uit Scheveningen. Vandaag gaan wij brood halen bij een bakker vlak bij de haven en zetten alles weer zeevast om morgen vroeg te kunnen vertrekken naar Leixoes ten noorden van Porto in Portugal. Het is een afstand van 60 mijl waar we een mooie dag-tocht van hopen te maken met een noordelijke wind kracht 4-5 BF. 8 LEIXOES Het anker heeft zich zo ingegraven dat wij het moeten overvaren om het los te trekken. Eenmaal op weg wordt het gauw warm en doen we de tent eraf. Om 13.00 uur staat er genoeg wind om weer met uitgeboomde fokken voor de wind te zeilen. Ook deze reis zien we drie dolfijnen die de halve middag met het opbrui-send water voor de kop spelen waar ze duidelijk plezier in scheppen. Zaterdag in de namiddag komen we in de haven van Leixoes aan, krijgen direct een plaats toegewezen en worden geholpen door twee personeelsle-den van de club bij het aanleggen. Omdat ze graag naar huis willen voor weekend verlof  vragen ze of wij de formaliteiten deze middag nog even willen afhandelen. We nemen ons eerst voor vier nachten te blijven (3160 escudos per nacht) en we bedanken hen vriendelijk voor alle informatie omtrend busnummers en stads-plannen en hun correct optreden. De vol-gende dag, wanneer wij liggen uit te rusten van wasdag, wordt er aan de boot geklopt. Cees, die net binnen is gekomen, staat weer voor onze neus en blijft een kopje thee drinken. Hij had weer een visnet in z'n schroef gekregen slechts enkele uren na vertrek uit Bayona en ging Viano do Castelo binnen. Terwijl we hierover spreken komt een frans schip binnen met eveneens een enorm groen visnet in z'n schroef en maakt dan ook weinig voorgang meer. Van-uit LEIXOES willen wij per bus naar PORTO en vertrekken maandag op tijd om niets te missen. Het is een succes, de opgegeven bus-nummers klop-pen en de tocht verloopt feilloos. We bezoeken een schitte-rende kerk Veneravel Ordem Terceira de Sao Francisco. Deze kerk heeft een schat aan verguld houtsnij- en beeldhouwwerk. Onder de kerk liggen de honder-den graven. Als we in de tuin Jardin do de Cristal wandelen, met z'n vo-lières, prieeltjes, ni-veauverschillen en doorkijkjes  naar de rivier de Douro, kunnen we er haast geen genoeg van krijgen. Wanneer we daarna moe zijn van het zoeken naar het Centro regional de Artes Tradicionais (Crat) en deze niet meer blijkt te be-staat, besluiten we te lun-chen op een ter-ras met uitzicht over de rivier de Douro. In de bus terug probeert de bevolking contact met ons te krijgen en halen we Frans, Duits en Engels weer op. Als we weer goed en wel aan boord zijn vinden we dat we eerst weer genoeg uitstapjes gemaakt hebben. 23 mei is een echte werkdag. De stuurinrichting wordt door Gerard onder-handen genomen om slijtage te voorkomen en als hij daarmee klaar is vervalt hij in een andere klus. De waterpomp bouwt te veel druk op, omdat de "snubber", die de drukstoten van de pomp moet dempen, voor de drukschakelaar is ver-vuild. Als ik de was doe zie ik door het raam Cees ver-trekken en we zwaaien hem voor de derde, en hope-lijk voor hem, de laatste keer uit. 9 SINES 24 mei rond het middaguur vertrekken we uit LEIXOES. Ik heb nog bood-schappen kunnen inslaan, waaronder vis zo zacht als boter, want we weten niet hoe-veel nachten we op zee zullen blijven en Gerard heeft nog steeds geen vis gevangen. Eenmaal onderweg zullen we besluiten wat de volgende bestemming wordt. Na drie dagen en twee rustige nachten op zee besluiten we wanneer de wind het hele-maal laat afweten naar Sines te gaan. We zitten om vier uur 's middags aan de thee in deze baai met prachtig uit-zicht naar de huisjes op de rotsen en over de tientallen vissersscheep-jes. Het is een levendig plaatsje en we horen 's nachts muziek en dans. We zijn niet van boord gegaan omdat we daar geen behoefte aan hadden. We blijven hier tot en met zondag omdat we dan tijdelijk windkracht 5 krijgen uit het noorden. We liggen hier weer als enig zeil-jacht en een Portugees komt naar onze boot varen om complimentjes te maken. In de nacht van zaterdag op zondag komen nog twee buitenlandse jachtjes schuilen voor de nacht en zijn op zondag al weer snel onderzeil.   10 BALEEIRA Maandag 29 mei zijn we om 8.00 uur onder zeil met noordelijke wind kracht 4-5 BF. De bazaan moet al gauw weer neer want deze drukt het schip uit z'n koers. Wanneer ik dit gedaan heb zet Gerard bij het grootzeil nog de -grote kluiver en een fok en boomt ze uit. Tot 10.00 uur zijn we zo bezig en dan gaan we tevre-den aan de koffie. In de middag begint het steeds harder te waaien tot 16 - 17 mtr. p. sec (windkracht 7 BF). De golven zijn ruim drie mtr. hoog en de top-pen vliegen er weer vanaf. De hele tocht, z'n 50 mijl vanaf  Sines tot Cabo de Sao Vicente, lopen we ruim 5 knopen met achter-lijke wind. Vlak voor we Cabo de Sao Vicente willen ronden en Gerard al op het voordek staat om de bomen uit de fokken te halen, breekt de 8 cm dikke boom van de grote kluiver als een luci-fer dubbel. We sturen even met de hand omdat Melissa zo ondertuigd en met valse wind van de rotsen uit haar roer dreigt te lopen. Dan zien we hoe de hoge golven om de hoek jagen en afvlakken. We rollen de fok uit wanneer we weer halve wind varen en de kaap hebben gepas-seerd. Beschut onder de kust van de Algarve zijn we op zoek naar een baai die ons  beschermt tegen de nog steeds aanwakkerende noorder wind. We ankeren in Enseada da Baleeira op zeer rotsachtige grond, horen het anker over de stenen krabben alvo-rens het pakt, en zullen hier blijven tot de wind is gaan liggen en de zee vlakker is gewor-den. Er liggen hoofdzakelijk vissersschepen en de namen van sommige onder hen zijn opvallend zoals "Jezus van Nazareth". Het is niet echt een plaatsje om aan wal te gaan alhoewel je hier in de Algarve fijn kunt wan-delen. Nu waai je uit je verschoning met windkracht 6 BF. 11 RIO ALVOR Donderdag 1 juni varen we naar Rio Alvor. We ankeren eerst voor twee ankers omdat Gerard graag z'n satelietschotel wil gebruiken voor muziek en TV. Het is een mooie baai met zandplaten. Aan de monding van dit riviertje, te-vens toe-gang tot het dorpje Alvor, is onlangs een kanaal gegraven van 4 mtr diep en afgezet met pieren. We blijven hier de Pinksterdagen liggen en zijn niet van plan aan wal te gaan. Hierna hebben we het plan naar Vila-moura te gaan waar Gerard materiaal voor de reparatie van de fokke-boom wil proberen te krijgen. We zijn hierheen gevaren op de motor want er staat geen zuchtje wind. Tegen de avond waait het vaak iets meer. Athena reageert zeer goed op onze zeeziekte druppels (Cocculus). We hebben nu ontdekt dat wanneer ze een druppeltje krijgt ze niet bang meer is voor het starten en varen op de motor. Ze komt gewoon gezellig bij ons zitten in de kuip alsof we zeilen.- Ach, toch blijft ze lief ondanks haar gebruiks-aan-wijzing. Wanneer we het blikvoer voor Athena laten staan en het uit-droogt heeft ze plotseling inte-resse. De brokjes en het blikvoer zijn van dezelfde samenstelling alleen in het blik is water toegevoegd. Nu we dit weten is er weer een probleem opgelost.                            12 VILAMOURA Eindelijk kunnen we weer met alle zeilen bij een mooie tocht maken en we gaan naar VILAMOURA. Na veel papierwerk bij het inschrijven op het havenkantoor, waarbij vier loketten moeten worden bezocht, wordt ons uiteindelijk een box toegewezen. Onze boom wordt hier in een werkplaats gerepareerd, waardoor deze een meter korter is geworden, en met aluminium gelast. Hij staat nog behoor-lijk krom, maar we zien wel wanneer en waar hij weer doorbuigt. Op dit moment zijn we in iedergeval gered want een nieuwe bestellen kan enige weken in beslag nemen. In Vilamoura wordt 's avonds echt geflaneerd langs de haven. We eten voor-treffelijk in een vis/gril specialiteiten restaurant aan de marina. Ik maak sch-oon ship nu we aan de steiger liggen. Alles kan nu eens van het dek en met de hoge drukspuit is het dek gauw schoon. De magnetron lijkt te be-zwijken aan "kromme Volts" maar Gerard kan de vonkenregen gelukkig weer repareren. Ook lukt het hier nu naar Nederland te bellen. Na drie nachtjes hebben we Vilamoura wel gezien en nadat we geprovian-deerd hebben vertrekken we naar Ponte Cais. 13 PONTE CAIS PONTA CAIS ligt iets ten oosten van Faro, waar het in Nederland wel be-kende vliegveld ligt. Ponte Cais is een eiland met veel vakantie huisjes en bijna even-veel restaurantjes. We hebben acht juni hier ons anker later vallen tussen vissersschepen en veel nederlandse, duitse en en-gelse jachten. Sommige hier-van zijn niet bewoond en het lijkt alsof ze gestald zijn voor de winter. Het gebied lijk veel op onze wadden en Ponte Cais is dan ook een eiland waarvoor wij geankerd liggen. Vandaag, zaterdag 10 juni, heeft Portugal een feestdag Day of Camoes (1580), van de Portugese literatuur in het algemeen de grootste dichter van deze periode. Het is hier een drukte van belang. In de vroege och-tend hoorden we ze al zingen en ze zijn de hele dag uitgelaten vrolijk. In Portugal kennen ze één nationale feestdag. Op 25 april 1974 de dag waarop de officieren een eind maken aan het bewind van Caetano en de "Anjerrevolu-tie" begon. Van de verwachting en idealen van deze revolutie is echter weinig overgebleven. De avond van de 14e juni als wij voor Ponte Cais liggen breekt het feestgedruis weer los. We weten trouwens niet wat er gevierd wordt. Van-uit de wijde omtrek klinkt muziek en zang over het water. We hadden al eerder gemerkt dat de Portugees de avond voor de feestdag begint te feesten en niet op de avond zelf, in dit geval van de 15e juni, want dan moeten ze weer vroeg naar bed om optijd te gaan vissen. Als we even wandelen op het eiland wil een visserman mijn T-shirt graag heb-ben met de afbeelding van Melissa er op. We hebben spijt reeds ge-luncht te heb-ben want het ruikt naar lekkere visgerechten en de vele restaurant-jes zitten gezellig vol. 's Middags probeert Gerard de kunst van het vis-sen af te kijken door met de verrekijker naar de vissersboot-jes te glu-ren. Vol-gens hem zit er geen vis want hij vangt niets  en zit voor zijn gevoel tijd te verspillen! Als we onder de boot kijken zien we weer tien-tallen vissen zwem-men maar volgens de bevolking zijn dit "shit-vreters" en niet geschikt voor consumptie. We nemen ons voor 16 juni de reis weer voort te zetten en onze bestemming zal de rivier Guadiana zijn die Portugal van Spanje scheidt. 14 EL ROMPIDO Bij nader inzien vinden we de ankerplaatsen in de rivier Guadiana te on-diep en we besluiten naar El ROMPIDO te gaan. We ankeren hier voor een scheepswerf-je. Het is hier zeer rustig en geen van de schepen om ons heen is bewoond. We ontmoeten Looiu Büllesfeld, een spaanse die hier is geboren en nu in Duitsland woont. Ze vertelt ons wat over de omgeving en dat ze hier nog een huis heeft. Zondagavond als ze haar familie onze boot laat zien vragen we hen een wijntje te komen drin-ken. Gerard pro-beert er achter te komen welk visge-rei ze hier gebruiken als hij hoort dat haar zwager hier elke zater-dag of zondag in z'n vrije tijd op zee gaat vissen. Ze moeten voor donker weer vertrekken want hun boot heeft geen verlich-ting! Het enige schip dat hier ook zijn anker laat vallen is "Heather" uit War-ren r.i. Amerika. Ze vragen ons mee de rivier op te varen maar we zijn te lui en willen niet afhankelijk van anderen zijn. Ze vin-den ons schip mooi en praktisch en komen voor ze verder rich-ting Middellandse Zee varen even een rondje om ons schip maken. Een dag eerder zochten we in de hitte naar een ruine in de omge-ving maar we weten niet of de puinhoop die we zagen een ruine te noemen is. Ook gaan we vanwege deze warmte op het land niet op de uitno-diging van Looiu in haar huis te komen bekijken. We kunnen onze dinghy gemakkelijk aan de pier leggen. Aan het einde van deze pier is een visrestaurant en dat komt goed uit want visvangen is nog steeds niet gelukt! Waarschijnlijk omdat alle vissers die met lijnen vissen levend aas gebruiken en ons kunstaas is alleen geschikt voor grote vissen. We eten daar-om eerst even een visje in restaurant Caribe II. Hier wordt het restau-rant pas echt vol om een uur of elf. De spanjaarden hebben zo'n lawaai dat wij blij zijn tegen die tijd op te kunnen stappen. Als we El Rompido verlaten zien we dat ze tijdens ons verblijf een verbetering in de betonning hebben aangebracht. Bij aankomst lazen we in de pilot dat de moeilij-ke ingang, vanwege zandbanken en ondiepten, al beter betond zou zijn maar een omge-keert rood bier-vat met een bijna onzichtbare lik groene verf moest een groene ton voorstellen. 15 CHIPIONA Het is een mooie zeiltocht met alle zeilen bij naar de spli-nternieuwe haven in CHIPIONA. Het is 22 juni en twee havenmeesters komen ons hel-pen aanleggen?! ...en vragen Gerard naar het kantoor te komen. Na de formaliteiten wordt Gerard verzocht zich morgenvroeg nog even bij de echte haven-meester te melden. Als hij dan zegt dat we vroeg vertrekken hoeft dit niet. We maken schoonschip, spuiten de steiger schoon van vogelpoep, vullen de watertank en na inspektie van de omgeving besluiten we niet langer te blijven als strikt noodzakelijk. We willen bij het krieken van de dag 's ochtends vertrekken. 16 BARBATE DE FRANCO Er staat veel wind en we nemen onze kussens twee keer uit de kuip vanwege de kans op overkomend water. We voeren de grote kluiver en het grootzeil en de wind blaast scherp van stuurboord. Nee we hebben liever de wind een beetje meer van achteren. Als we in de haven liggen zien we een prachtig Nederlands schip Satanta. Als Gerard met de schipper in gesprek komt vertelt deze in wind-kracht acht terecht te zijn gekomen op weg naar Gibral-tar. Het was be-hoorlijk te keer gegaan en had besloten terug te gaan en een nieuwe poging te onderne-men onder betere omstandigheden. Even later wordt zijn hulpje ge-stuurd om een slijptol van ons te lenen want ook de Satanta heeft problemen met de nieuwe generator. "Heather" komt ook hier binnen en zij begroeten ons op z'n Amerikaans als ze nog niet hebben aange-legd. Hij komt weer even een kijkje nemen bij ons schip. Deze haven is evenals de vorige splinternieuw. De haven wordt niet alleen over-dag maar ook 's nachts bewaakt. Voor ons ligt een politie boot met twee motoren van 300 pk elk. 's Nachts varen ze uit, geheel in het zwart gesto-ken en met bivakmut-sen op. De speedboot is geheel zwart en zelfs het roestvrij-staal is zwart geverfd. We fietsen wat langs de sloppenwijken en de havens waar jongetjes ons uitla-chen vanwege onze, in hun ogen, belachelijke fietsjes. Als we evenlater langs de boulevard fietsen worden we door de Guardia Civil gemaand af te stappen en verder te lopen. We hebben water op de steiger en ik be-sluit de was maar weer eens te doen voor we weer verder trekken. Het begint een beetje een Ne-der-landse kolonie te worden als er nog een Nederlanders schip binnen komt varen. 17 GIBRALTAR We hebben de hele dag op de motor gevaren. We hadden geen wind en boven-dien stond de 's middags iets aanwakkerende zwakke wind recht op de kop. Als we GIBRALTAR naderen horen we een weerbericht die voor de middag nog een buitje voorspelt. Na de douane en haven formaliteiten toppen we de diesel-olie tank even op en voor we aan onze steiger liggen begint het te gieten van de regen. De havenmeester die onze plek aanwijst blijft lachen want, zoals hij zegt, hebben ze hier in Gibraltar de hele winter geen regen gehad. Ons schip kan wel een douche gebruiken want na onze anker plaat-sen langs de Portugese kust hebben de masten en de verstaging een roodbrui-ne kleur gekregen van het zand. In Gibraltar moeten we voor het eerst voor ons water betalen, onge-veer 1 gulden per 10 ltr. maar we tanken goed vol want het is goede kwali-teit. Het water is gelimiteerd en heeft invloed op de komst van touris-ten. Lopend in de stromende regen krijgen we een lift van een vriendelijk meisje die Amanda blijkt te heten. Dit vinden we natuurlijk erg aardig en als we horen dat ze nog nooit op een zeil-schip is geweest nodigen we haar met vriend Paul uit voor een drankje. We bezoeken het museum die ons de geschiedenis geeft van Gibraltar, een helaas gedeeltelijk verdroogde botanische tuin "Alameda" en ne-men een taxi om de "Offi-cial Rock Tour" te maken met o.a. de enorme druip-steen-grotten, de bekende apen (de staartloze magot) en de grote belegeringstun-nels in de rotsen. Als de Ocean Wanderer naast ons afmeert en een van de bemanningsleden heeft een T-sh-irt aan van de Windvis IV aan worden we nieuwsgierig. We hebben n.l. de reisverslagen van de Windvis IV, die we in Scheveningen van Chris en Tineke hebben gekregen, aan boord. We krij-gen via de radio contact met de Conny en Loek en drinken even later een drankje in Queens Bay, aan de ande-re kant van het eiland. Gerard kan van Loek de Duitse Pilot voor de Spaanse kustwateren kopen: de engelse uitgaven is in herdruk en nergens meer te koop. Het wordt erg gezellig en we eindigen in het restaurant aan de haven. Ze nodigen ons uit voor hun champagne feest op vrijdagavond, omdat ze de wereld rond zijn gevaren, maar ons besluit om vrijdagochtend onze reis voort te zetten houden we gestand. Voor Gibraltar zien we een typisch Groningse kustvaarder onder Engelse vlag en Gerard ziet met de verrekijker nog vaag Delfzijl op de kont van het schip staan.                            18 FUENGIROLA TOT SAN JOSÉ Van GIBRALTAR zeilen we naar een ankerplek bij Fuengirola waar we 's nachts behoorlijk liggen te rollen en als de watertanks bijna vol zijn klotst het binnen flink. Het is een soort kermis plaatsje en we ruiken de kraampjes over het water. We vertrekken de volgende ochtend weer op tijd en besluiten onderweg naar Marina del Este te zeilen. De wind neemt tot nu toe in de namiddag steeds iets meer toe. Dit is ook de reden dat we 's nacht niet doorvaren. De weersover-zichten zijn karig en de wind onbetrouwbaar. Marina del Este is een prachtig     model plaatsje waar het schoon en gezellig is. Sa-tanta zien we hier ook weer. Naast ons ligt een opgeknapte motorboot "Sir Anthony" onder Nederlandse vlag, die doet denken aan een verhaal van Agatha Christie. De volgende ochtend vertrekken we weer vroeg want onze honger naar an-ker-plaatjes is groot. Als we zondag 2 juli 's ochtends om half negen alle zeilen hijsen waait het twee knopen. Er staan vreemde hoge golven die niet bij deze windkracht passen, evenmin gezien het feit dat het 's nachts nauwelijks heeft ge-waait. In de mid-dag loopt de wind plotseling op tot 25 knopen en juist als we denken dat de wind iets afneemt blaast het 35 knopen (windkracht 8 BF) die aanhoudt tot laat in de avond. We halen eerst de bazaan weg en reven de grote kluiver en als we een beetje onder de kust komen in de Golfo de Almeria haalt Gerard het groot-zeil neer terwijl ik Melissa met de kop in de wind houdt. Pas in de haven van Roquetas de Mar hangen we de stoot-kussens langszij en pakken de tros-sen. We kijken waar we kunnen aanleggen of dat we misschien toch nog buiten voor anker moeten met deze harde wind. Als we dan langs de steiger van de vissers mogen liggen, met behulp van twee ster-ke bemanningsleden van de reddings- boot, hebben we onze rust wel ver-diend. Na een bad en een goede maaltijd gaat de zon weer net zo vredig onder als alle andere dagen. De vol-gende dag waait het nog stevig dus blijven we nog een dag liggen. De haven-meester en de Guardia Civil komen aan boord voor de formaliteiten en nemen af-scheid met een vriende-lijke handdruk. Het is geen probleem op deze plek te blijven lig-gen en fluistert de haven-meester en betalen hier minder als aan de stei-gers van de Club Nautico. Water en electrici-teit gebruiken is even-eens geen probleem. Maar later blijkt dat als we langer willen blijven -we voor ons eigen anker met de steven of de kont naar de wal moeten, het z.g. "Rooms Katholiek" afmeren. Het is een rustig vissersdorp waar we inkopen doen bij de Spar. Ik heb net de kennis vergaart in het Spaans die ik nodig acht voor pro-vianderen en dan staan naast de Spaanse- de Ne-der-landse teksten op een paar produk-ten, je gelooft je ogen niet. Vier juli gaan we 's ochtends heel vroeg weg om niet in de harde wind, die 's middags kan opsteken, terecht te komen. We varen op de motor naar San José want er is geen zuchtje wind en die waait hier of te weinig of te veel. Tot nu toe zijn we vanaf de Golf van Biskaje vergezeld door door dolfijnen, halfonder en bovenwater spelend met de golven die onze boot veroorzaakt. In dit heldere water kun je ook enige verschillen onderscheiden. Zo zag Gerard van-daag een dolfijn met een witte kop. Het klein-ste haventje is tot nu toe San José. Omringt door hoge rotsen die het haventje goed beschermt tegen oostelijke en westelijke winden. We leggen hier nog voor de middag aan en verkennen de omgeving maar zijn gauw terug want het is erg warm. In San JosÉ is het water zo helder dat je denkt zwevende sche-pen te zien in plaats van drij-vende. Dit gebied is dan ook zeer in trek bij sport-dui-kers. Het zou het mooiste duikgebied zijn van de westelijke Middel-landse Zee. (Dit even speciaal voor Claar-Els & Marcel!) We hebben nu de Costa del Sol verlaten en liggen hier aan de Costa Calida. Deze kust is niet geheel blank maar de afwisseling van witte steen tussen het roodbruine van de bergwanden is vanuit zee (alleen bij helder weer) een aardige afwisseling. Tot onze verbazing wordt de wind, zonder aankondiging van weerberichten o.i.d., plotseling oostelijk 4-6 BF en de zee bouwt z'n golven aardig op zodat de voor anker liggende schepen eveneens hier hun toevlucht zoeken in de haven die nu vol ligt. Alleen met westenwind kunnen we voor anker in een van de talrijke baaien die deze kust bied. Het is nog even afwachten. Bij het bezoeken van het havenkantoor vraagt het hulpje van de havenmeester om een T-shirt, maar gezien de hoge liggelden (53 gulden per nacht) weigert Gerard er één te geven. Gerard en Thea AB Sailing Yacht Melissa