19         SAN JOSÉ-ISLAS PERDIGUERA
Melissa
Melissa exterieur Melissa interieur Reisverslag 1 Reisverslag 2 Reisverslag 3 Reisverslag 4 Reisverslag 5 Reisverslag 6 Reisverslag 7 Reisverslag 8 Home Charron Le Moulin du Siffré Melissa Contact Webcams Reisverslag 3
  Verplicht vanwege de weersomstandigheden, maar niet met tegenzin want het is hier erg gezellig, liggen we meerdere dagen in de haven van SAN JOSE. De avond voor ons vertrek zit onze boot vol "bootbewoners" en eindigen in restaurant Embarcadero met Siobhan en John van de NORAH BELLE. Na een week met veel wind, hagel en regen, wat zeer ongewoon is voor deze omgeving zeker in dit seizoen, vertrekken we op 9 juli zondagmorgen om een uur of tien bijna massaal. Na een week kan je deze kleine, propvolle en dure haven, vanwege z'n slechte voorzieningen, wel uittekenen. We zeilen op met "Norah Belle", "Passant" en"Goldcrest". Wanneer ik al zeilend de video pak valthet niet mee een behoorlijke opname te maken van de af entoe wegduikende schepen in de nog steeds hoge golven. Gerard geeft me een steuntje en probeert het daarna ook nogeens. Het is nog niet zeker of wij, met de ons vergezellendeboten, in de haven van AGUILAS kunnen liggen omdat deze haven niet geschikt is voor schepen van onze lengte.De  informatie die we nodig hebben voor het zeilen in de Middellandse Zee vinden we in onze handboeken: East SpainPilot, Mediterranean Almanac, Mediterranean Cruising Handbook, Marine Guide Mediterranee en Mediterranean Islands. We zeilen vandaag zo'n 50 mijl met de wind in de rug. Johnvertelt ons via kanaal 69 dat de havenmeester wel een plek voor ons heeft na wat inschikken in de marina. Alswe de haven inkomen meren we gelijk bij de benzinepomp aanomdat er geen plaats is en krijgen te horen dat dit onzeplek is . Na veel wikken en wegen accepteert Gerard de plek want een andere keuze is er niet. Buiten de marina voor anker gaan is nog een mogelijkheid maar daar staat een enorme deining en dat houdt in dat we flink zullen gaan rollen. Deze nacht was echter geen succes. MELISSA wordt de hele nacht een meter voor- en achteruit getrokken doordat de hoge deining van de afgelopen dagen tot in de haven doorzet. MELISSA ligt aan twaalf landvasten en nog ligt ze te rukken met haar ruim 20 ton. Bovendien moeten we's morgens vroeg weg omdat iemand wil tanken terwijl het pompstation pas om zes uur 's avonds weer zou opengaan! Als we losmaken, met behulp van de schipper van de "Nevaho Princess", zijn al onze trossen niet alleen smerig zwart en onder de olie, maar ook zo stijf dat ze nauwelijks meer hanteerbaar zijn. Alle rek lijkt eruit te zijn, maar later blijkt deze gelukkig terug te keren. Onze badstof hoezen van de stootwillen, die gelukkig niet nieuw meer waren, zijn in een nacht gescheurd zodat ze nu echt aan vernieuwing toe zijn. Eenmaal losgegooid vertrekken we naar TOMAS MAESTRE. We motorzeilen deze tocht omdat ik migraine heb en Gerard alles alleen moet doen. Het lijkt een lange dag alhoewel we maar 50 mijl varen. Om toegang te krijgen tot MAR MENOR, een groot binnenmeer van 12 mijl lang en 6 mijl breed en gescheiden door een zandbank van de Middellandse Zee, moeten we door een brug. Deze brug zou elk uur een kwartier open zijn in het hoofdseizoen, en dat is het nu, maar als we voor de brug liggen is dit om de drie uur. Op het bord voor de brug staan trouwens duidelijk de openingstijden met data zoals vermeld in de Almanac, maar daartrekken ze zich hier niets van aan. We hebben nog geluk want we hoeven maar een uur te wachten. Vannacht willen we ankeren en dit lukt tussen een scheepswerf en een marina vlak voor we het meer bereiken. Ondanks het feit dat we denkendat dit misschien niet mag doen we het toch. Niemand heeft ons weggestuurd en we hebben heerlijk geslapen. Als we de volgende ochtend onze koffie drinken zien wede Guardia Civil vanaf de wal naar ons kijken. Ze kunnen niet bij ons komen en na een poosje rijden ze weer weg. Uit de  marina zien we "Satanta" vertrekken om die ochtend MAR MENOR weer te verlaten. Even later komt "Navaho Princess" even naar ons toe varen op weg naar hun thuishaven. Het schip ligt in PUERTO DE LOS NIETOS waar wij even willen kijken voor een eventuele overwinterplaats en de schipper biedt Gerard zijn detailkaart van Mar Menor aan om zolang te lenen, maar na een blik op de kaart varen weer zo heen. We spreken af elkaar daar te ontmoeten en drinken 's middags in de haven een kop thee bij hen aan boord. Door de havenmeester "Enesto" wordt ons een gratis ligplaats aangeboden voor een nacht omdat wij ons oriënterenvoor een winterplaats. We lopen 's avonds even doorhet dorp dat er erg vriendelijk, rustig, zonder uitgaansleven en met veel appartementen bij ligt. De haven wordt goed bewaakt en je kunt alleen naar binnen met een pasje. Het zou in de winter wel wat stil kunnen zijn en je hebtbeslist een auto nodig om uitstapjes te maken. De volgende morgen vertrekken we weer vroeg uit de haven. Elke dag wordt het wat warmer en we zijn namelijk bang dat de hitte hier over een uur niet meer te harden is. Liggen in een haven in het hoogseizoen (juli/augustus) is hier niet aan te raden want ook 's nachts, doordat de wind vaak gaat liggen, koelt het nauwelijks af (30-35 graden C). We ankeren bij ISLAS PERDIGUERA midden op MAR MENOR. Ik knip Gerard z'n haar en hij legt de boot met de kont in de wind zodat een verkoelende bries onder de zonnetent, dienu als een windscoop werkt, via de kuip de in boot komt. "Just another rotten day in Paradise"... 20 IBIZA IBIZA-CALA BLANCA Op 13 juli gaan we om 11.00 uur, als eerste die dag, doorde brug en verlaten MAR MENOR om naar IBIZA te zeilenen hopen er morgenvroeg te zijn. Het wordt een mooie tocht want we hebben de wind weer eens mee (de hele nacht 11-20 knopen zuid-west) en aangezien het net volle maan isgeweest en het onbewolkt is schijnt de maan ons als een lantaren de hele nacht bij. We lossen elkaar deze nacht om het uur af, dit bevaltGerard beter. 's Ochtends valt de wind weg zodat het laatste stuk op de motor wordt afgelegd. Tussen de middag bereiken we IBIZA waar, na de derde keeraanleggen, we een passende plek krijgen aangewezen waar MELISSA misschien mag blijven liggen. Ook hier geldt kennelijk het gezegde "drie maal is scheepsrecht"! Wanneer het dan nog twijfelachtig is of wij kunnen blijven liggenlaat Gerard z'n pijnlijke handen zien van het steeds opnieuw aan stugge, weliswaar nieuwe, ankertrossen trekken en hoeven we vervolgens niet meer te verplaatsen. De liggelden, voor een nacht, zijn hier in het seizoenvoor onze lengte ruim honderd gulden (zonder elektriciteit). We gebruiken volop water voor de was en spuiten het zout van de boot wat hier normaal is. Ook hier kijken we of er een gelegenheid is om te overwinteren en we vinden het tot nu toe de meest aantrekkelijke plek. Dit wordt nog versterkt wanneer we even een fietstochtje maken naar IBIZA en over de "Hippie markt" wandelen. Ik koop een zak drop, een zeldzaamheid onderweg. Samen fietsen we opgetogen in het donker, zonder fiets-lamp want de inhoud van de koplampen is letterlijk in het water gevallen, over het haventerrein terug waarwe onze boot liggend tussen de vele andere schepen gewoon voorbij fietsen. IBIZA heeft ook een groente-, fruit- en vismarkt. Dit is wel belangrijk voor overwinteraars want de winkeltjes rond de jachthavens sluiten in de wintermaanden, waarschijnlijk zijn ze  na het seizoen binnen. Halverwege de volgende dag vertrekken we naar CALALLONGA. Het is een mooie baai met aan weerszijden hoge rotsen met een opening naar het oosten. We liggen hier slechts anderhalve dag want het gaat tamelijk hard waaien uit het oosten en liggen 's nachts als de wind wegvalt behoorlijk te rollen. Een cala aan de westzijde van het eiland biedt met deze wind meer bescherming. Eerst op de motor en later op de fok kiezen we voor CALA BADELLA. Aangezien de temperatuur overdag nu zo'n 35 gradenC bereikt zoeken we onze verkoeling in het water en zwemmen en snorkelen veel. Het water is hier helder en schoonen je waant je vaak in een tropisch aquarium als je aan de scholen vissen voorbij zwemt. Ze doen alsof jij niet bestaat, in groepjes diep onder je lijken ze te vergaderen.Na een paar keer snorkelen vermoeden we dat sommige scholen vissen hun vaste plek onder water hebben. Wanneer ik niets vermoedend om de boot snorkel en Gerard kattevoer naar de vissen gooit veranderen ze in roofdieren en kijken ze me aan alsof ze willen zeggen: als dit op is nemen we jou. Onze in Nederland reeds gemaakte windscoops worden in deluiken bevestigd om onder dek nog meer verkoeling te creëren. Hiervoor hebben we hetzelfde bevestigingssysteem gebruikt als voor de tenten, een soort klip systeem "Temax" bestaande uit een pen en een dop. Omdat we een systeem gebruiken trachten we zoveel mogelijk bij het maken van de zonnetenten en de klamboe dezelfde bevestigingspunten te gebruiken. Helaas is dit niet altijd mogelijk! Onze poes heeft de neiging op warme plekjes te gaan liggen. Ze was nu eenmaal gewend en op de verwarming en in de zonte liggen, dus je moet niet zeuren. Als een dronken matroosje verkast ze na korte tijd en ontdekt ze dat een koeler plekje te prefereren is. De klusjes die we willen doen gebeuren voor 11.00 uur 's ochtends. Daarna valt het niet mee nog lichamelijke arbeid te verrichten vanwege de hoge temperatuur. Toch worden de kettinkjes voor het ophangen van onze patrijspoorten gemonteerd zodat de wind ook dwars door de boot kan waaien. In de open poorten worden weer horren geschoven zodat we de muggen buiten en de poes binnen kunnen houden. Vanaf een uur of vijf beginnen de toeristen in deze cala luidruchtig te worden en aange-zien de "waterpretscooters" hier favoriet zijn is hethier een herrie van je welste en vergeet daarbij de stankvan de uitlaatgassen niet. Toch is het een komen en gaan inde baai van passanten en ook wij blijven langer dan we willen. Als we even helemaal alleen in baai liggen maak ikwat foto's en een film vanuit de dinghy voor we weer het anker ophalen want het blijft ondanks het slechte toeristische publiek toch een mooie baai. Gerard probeert het probleem van de waterpomp nog eens op te lossen en legt nog eens een nieuwe pakking aan. Als we naar SAN ANTONIO A BAD gaan laten we tijdenshet varen alle luiken en ook de patrijspoorten open om wat verkoeling te krijgen. De Middellandse Zee is vandaag glad als een spiegel en we hoeven niet bang te zijn dat we water scheppen via de patrijspoorten. In SAN ANTONIO A BAD is het veel koeler dan in de baaien tot nutoe omdat het hier veel ruimer en minder bergachtig is. Er liggen erg veel jachten en we ankeren tussen Zweden en Spanjaarden, die zoals wij ook een weekje blijven liggen. Het lawaai van disco's rondom de haven, die hun muziekvanaf 10.00 uur 's avonds tot diep in de nacht over hetwater laten schallen, is bijna oorverdovend. We blijven omdat dit een veilige ankerplaats is en hier meer verkoeling is en aan boord iets kunt ondernemen. Ik maak hier de tweede zonnetent, die tussen het stuurhuis en de hoofdmast wordt bevestigd. Het is een succes. Deze tent stuwt ook een luchtstroom door de openstaande luiken, vlak voor het stuurhuis, wat de verkoeling in de kajuit weer ten goede komt. Ook kan een kant als winthapper fungeren, bijvoorbeeldaan de schaduwkant, door de uiteinden omhoog te zetten.Bij een buiten temperatuur van 35 graden C wordt het nu  binnen "slechts" 27 graden C. Nadat ook de "klamboe" over de kuip klaar is en Gerard nog eens met de waterpomp in de weer is willen we wel weerin een baai voor anker. Het water in deze haven is niet zohelder om te zwemmen als in de baaien, maar voor Nederlandse begrippen nog steeds zeer helder. Bovendien varen hier "heen en weertjes", veerdiensten die van de ene- naar de andere kant van de haven met grote snelheid langs de jachten varen. Zij onderhouden het toeristenverkeer tussen de hotels enerzijds en de stad anderzijds. Je kunt hierdiverse boottochten maken zoals: een tocht in een glasbodem boot, misicale boottochten en nog meer... Omdat we het nachtelijke lawaai en het zeer ordinaire di-sco/toeristenvolk hier nu wel gezien hebben en we tot de tanden gewapend zijn tegen zon en vliegen, besluiten we weer verder te gaan. De wind komt nog steeds uit het oosten dus blijven we aan de westkant van het eiland. We komen van de ene "lawaai-baai" in de andere en even zijnwe geneigd te denken dat het hoort bij dit soort van recreatie op deze eilanden. CALA PORTINATX waar we op demotor, tegen de wind in, heen zijn gevaren is dus geen succes. Om tien uur 's avonds barst het lawaai, dat op een slecht afgestemde radio lijkt, weer los en je kunt zelf absoluut geen muziek meer beluisteren. We leggen daarom een verse voedselvoorraad aan en vertrekken met goede moed naar een praktisch onbewoonde "CALA". CALA BLANCO is zo'n baai met slechts twee huizen. Wat een weelde aan rust. Alhoewel, het alarm van een van de huizen gaat de eerste dag drie keer spontaan af en wezijn bang dat dit ook 's nacht weleens zou kunnen gebeuren.Tenslotte hebben we zelf genoeg ervaring met alarmsystemen om te weten dat ze niet allemaal perfect zijn,maar het blijft beperkt tot een enkele keer. Overdag komen in deze baai veel dagjesmensen en liggen er al gauw vijf verschillende nationaliteiten waaronder weinig Nederlanders. Het is dan een geplons en geplas van je welste en sommige bootjes lijken dan ook meer op drijvende zoutvaatjes. 's Avonds liggen hier slechts een of twee schepen in alle rust. Wij doen natuurlijk ook mee aan de heerlijke verkoelendezwemactiviteiten en onderwijl maakt Gerard elke dag een stukje van het onderwaterschip schoon. De aangroei komt snel en maakt een soort borrelend geluid. Eerst dachten we dat de vissen dit geluid veroorzaak-ten. We schrijven alweer augustus 1995. Onze waterpomp lijkt definitief gerepareerd nadat de handpomp uit het systeem is verwijderd. Zoals we hier nu liggen met genoeg voedsel en water houden we het nog wel even vol tot we naar MALLORCA zeilen! Het begint te waaien uit het noordoosten en de cala's,die erg klein zijn, zijn niet be-schermd tegen de hieruit voortkomende onrustige zee. Bovendien wordt er al dagenlang onweer verwacht ook voor morgen met windkracht 6-7. We hebben ook wel zin om een eindje te zeilen en nemen een route met de wind mee. Men zegt dat mensen die aan boord wonen, onderweg "live on boards" genoemd, niet starten als het hard waait en zeker geen tegenwindse koers kiezen tenzij hen dit overkomt. We eindigen in SINT ANTONI waar we al eerder waren en het is alsof deze stad bij toverslag is verandert. Geen oorverdovende muziek. Niets van dit alles. Dit ligt hoofdzakelijk aan het feit dat wij wat verder van de stranden liggen bovendien hebben we minder last van de "heen en weertjes". 's Nachts word ik gewekt door de regen en maak Gerardwakker om hem mee te laten helpen de luiken, patrijspoorten te sluiten en de kussens uit de kuip binnen te halen.Het is een verfrissende onweersbui waar ook enige forse windstoten uit voortkomen en plotseling zien we dat de ankers van drie schepen om ons heen gaan krabben. Een motorjacht heeft z'n motor al gestart maar heeft niet door dat het als een speelbal van de wind op een zeiljacht afgaat waarna het zich, met veel lawaai van roestvrij staal, aan stuurboordzijde in de   zeereling zet. Hierdoor schiet ook het zeiljacht vanhet anker en samen drijven ze nog wat verder om nog een ander jacht te bedreigen..... Het wordt een drukte van belang en ontsteken daarom onze zalinglichten aangezien we onder deze omstandighedengraag gezien willen worden. Een Duits jacht begint in paniek op zijn scheepshoorn te blazen en de vrouw begint luid te schreeuwen. We zijn niet de enige die op de gedachten komen wat lichten aan te doen wat voor sommige jachten weer een ander probleem oplevert en halverwege de twee uren durende activiteiten hun generator moeten starten omdat hun lampen als kaarsjes uitgaan. Als de rust wat is weergekeerd is het al vroeg in de ochtend. We hebben nauwelijks van de heerlijk, verfrissendeonweersbui genoten en snuiven, onder het genot van een kop thee, nog even de opgefriste lucht op en als het licht wordt en we geen direct gevaar meer zien doen we de zalinglichten uit en gaan nog een paar uurtjes naar kooi. Later op de dag beseffen we dat het geen slecht besluit is geweest in deze haven te gaan liggen ondanks de weerstand die we hadden na de ervaring van de vorige keer. Vanwege de onweersbuien in de omgeving, met de daarmee gepaard gaande windkracht 6-7 BF, is de zee erg ruw geworden. SAN ANTONIO A BAD is een van de meest be-schermde havens maar de ankergrond is slecht. Tegen de avond zien we weer een Duits jacht met z'n anker door het slib gaan. Aangezien de vrouw zittend in de kuip niets vermoedt kunnen wij ons lekker op de scheepshoorn uitleven waarna direct paniek aan boord van dit jacht ontstaat en de stemming beneden alle peil daalt. Op een haar na kunnenze een groot jacht ontwijken waarna ze nog een ander jachten de onze komen bedreigen. Gerard slooft zich de rest van de dag werkelijk uit eenaluminium anker recht te buigen waarvan een blad is kromgebogen. In CALA BLANCA lagen we tussen 2 ankers en alsachter-anker gebruiken we een aluminium FORTRESS anker. Ditanker bleef echter met een punt onder een rots haken waarbij een blad verboog tijdens het ankerop gaan. Na veel inspanning is het ankerblad nog steeds krom en ziet het er nog akeliger uit dan voorheen en ook een beschadiging op het dek is het gevolg, maar hij moet het volgens Gerard nu wel weer doen! 21 MALLORCA PALMA-EL ARENAL Het is een prachtige zeiltocht van SINT ANTONI naar PALMA. We zijn vroeg vertrokken omdat we rekening houden met een tocht van twaalf uur maar het gaat zeer voorspoedig met 7 knopen en liggen daarom 's middags al vroeg in de haven van PALMA. We willen hier een nacht blijven om ook hier te kijken voor een winterligplaats. Er zijn drie mogelijkheden en we kiezen uiteindelijk voorde Real Club Nautico en daarmee hebben we eindelijk een goed postadres: REAL CLUB NAUTICO Attn. yacht "Melissa" Muelle San Pedro 1 07012 PALMA DE MALLORCA SPAIN Ons plan is hier te overwinteren vanaf 1 oktober 1995 tot 1 april 1996.  Palma biedt voor de winter veel vermaak met theatervoorstellingen, te bezichtigen Cathedralen en Paleizen kortom genoeg cultureel vermaak voor de komendewinter. Als je de bekende touristenplaatsen vermijdt schijntMallorca de moeite waart te zijn. We merken meteen de enorme tegenstelling tussen het massale, ordinaire touristenvolk en de zeer luxe en grote, miljoenen kostende jachten met soms tientallen personeelsleden. Gelukkig gaan de meeste goedkope vakantiereizen naar geïsoleerde vakantiedorpen waar wij dus zeker niet naar toe zullen gaan. Verder is de jachthaven alleen toegankelijk voor ligplaatshouders en kun je het terrein alleen op met een pasje zodat we geen last hebben van bootjes kijkende touristen. We horen dat er op enkele minuten lopen van de jachthaven een grote en levendige markt  ligt waar je bijna alles voordelig kunt krijgen en dat het jachthavenpersoneel eventueel transport kan regelen van en naar een grote supermarkt. Vlak voor we de haven van Palma weer willen verlaten komt er een enorme stortbui over ons heen die de laatste sporen zout van ons schip spoelt. De regen komt "inbakken naar beneden" en daar kan geen hogedrukspuit tegen op. We staan ook op dek om ons te laten afspoelen en in tegenstelling met de soms zeer koude stortbuien in Nederland is deze regen heerlijk van temperatuur. Ons plan is om eerst de Zuid-West kust te verkennen en diverse ankerbaaien en eilandjes te bezoeken, voorzover de wind dit toelaat. In Santa Ponca krijgen we een staartje mee van de harde winddie in Europa blaast en dit gaat gepaard met korte maarhevige onweersbuien waar we meestal verlangend naar uitzien wegens de verkoeling. Bij een zo'n bui staan we ons af te spoelen op het dek terwijl de bliksem enkele honderden meters verder op de kust inslaat. Enkele minuten later gillen diverse sirenes en zien we vele hulpdiensten bij de inslagplek. Later horen we dat enkele toeristen zijn geraakt die onder een boom voor de regen schuilden en waarbij een Engelsman werd gedood en zijn vriendin en een derde persoon ernstig werden gewond. Hoewel de masten, verstaging en de stalen romp van Melissa een uitstekende bescherming bieden douchen we in hetvervolg bij onweer maar weer onderdeks. We blijven meerdere dagen in Santa Ponca liggen want het is een redelijk rustige baai met goede ankergrond. Elke avond is er op het strand een fraaie, beschaafde lasershowen nu en dan vuurwerk. Per telefoon wordt een GSM telefoon gekocht met de opdracht deze per PTT EMS naar het lokale postkantoorte sturen. Na een paar dagen blijkt het pakje, dat door de PTT aan TNT is overgedragen in Keulen te zijn zoekgeraakt, waarschijnlijk gestolen. Gerard laat meteen het telefoonnummer blokkeren maar na 2 weken is het pakje nog steeds niet gevonden en de kans hierop is nu wel erg klein geworden. We varen maar weer eens verder en we ankeren in de baai van Porto de Andraitx aan de Zuid- Westkust van Mallorca waarvan de pilot vermeldt dat de ankergrond slecht is en zoals altijd trekken we dus ons anker met de motor flink in de grond. Dat blijkt geen overbodige luxe want we krijgen echt noodweer met zeer harde windstoten en wolkbreuken die ons alle uitzicht ontnemen. Zoals altijd zijn er weer jachten waarvan het anker niet houdt en tegelijkertijd gaan er 7 jachten op drift. Voor ons is het gevaar nietdat ons anker niet houdt maar dat anderen tegen ons aandrijven want soms drijven ze met 3 boten als een kluwen voorbij. We starten de motor om binnen de bewegingsvrijheidvan onze ankerketting eventueel te kunnen uitwijken maargelukkig drijft niemand tegen ons aan. Enkele schepen lopen tegen de rotsgrond en liggen flink scheef. Het geluk is met hen want na 10 minuten neemt de wind af en na een half uur is het weer schitterend weer en blijft de schade beperkt.   Het is ondertussen al weer september geworden en we vermaken ons met het varen naar en liggen in diverse ankerbaaien zoals Palma Nova waar we twee Nederlandse broers met   vriendin en zuster ontmoeten met hun zeer oude schip "de ouwe Daan". Als bijboot hebben ze het meest denkbaar miniscule bootje waarin ze met 3 personen net niet omslaan. Meestal zwemmen Ronald en Hans dan ook naar de wal en gaan de dames met de bijboot. Terwijl we gezellig met z'n zessen in de kuip zitten zie ik plotseling een lichtblauwe Westerly komen en hetblijkt inderdaad de Norah Belle te zijn! John, Siobhanen hun dochter Katie hadden ons gisteren tijdens een rondrit met een huurauto over Mallorca in de baai van PalmaNova zien liggen en zijn nu met hun boot van de oostkust naar ons toe komen zeilen. Dat was een zeiltocht tegeneen stevige wind in met dus veel buiswater en als we later bij hun aan boord gaan blijkt hun hele kuip met een dikkelaag zout bedekt. We zijn blij elkaar weer terug te zien en ervaringen uit te wisselen en de komende dagen trekken we met elkaar op, maar daarover volgende keer meer.  Gerard en Thea AB Sailing Yacht Melissa