Melissa
Melissa exterieur Melissa interieur Reisverslag 1 Reisverslag 2 Reisverslag 3 Reisverslag 4 Reisverslag 5 Reisverslag 6 Reisverslag 7 Reisverslag 8 Home Charron Le Moulin du Siffré Melissa Contact Webcams Reisverslag 6
  32 EEN AFWISSELEND JAAR 1997 De winter in Antalya is snel voorbij gegaan met veel uitstapjes, feestjes, dineetjes en het noodzakelijke onderhoud aan Melissa. Setur Antalya Marina is de best georganiseerde marina in deze omgeving en elke week worden vele sociale activiteiten georganiseerd vanuit de Port Hole Club. We gaan een paar keer naar het concertgebouw in Antalya en wonen er o.a. concerten en een voorstelling van een Gregoriaanse dansgroep bij, die veel indruk op ons hebben gemaakt. 's Zondags maken we busreizen en touren dan naar één of andere cultuurhistorische bezienswaardigheid en zien zo de resten van Olympos, Side, Aspendos, Perge, Manavgat watervallen, Termessos en Phaselis. Je struikelt hier in Zuid Turkije letterlijk over de resten van de ruim 2000 jaar oude beschaving waarbij de theaters steeds weer boeien. Alleen de beschrijving van wat we hier allemaal gezien hebben zou een boek kunnen vullen en maakt ons verblijf in Antalya zeer de moeite waard. Dit wordt het tweede seizoen dat ik het penseel weer hanteer en neem deel aan een amateur 'artclass' waar ik aquarellen maak, soms in combinatie met gouache. Aan het einde van het seizoen dingen we allemaal mee voor een nieuw ontwerp voor de Port Hole Club. Mijn creatie krijgt een tweede keus. Het ontwerp betreft een topless zeemeermin en de Amerikaanse leden van de Port Hole Club willen hiermee niet op hun T-shirt of zonnepet lopen. Het winnende ontwerp van Linie 37 wordt zodanig door het bestuur veranderd dat Jens er niets meer mee te maken wil hebben. Veel van de ontwerpen hebben een leuke plaats gekregen in het kookboek 'Galy Slaves' waar mijn ontwerpen bij de coctails en de visgerechten prijken.  Intussen maakt Gerard zich verdienstelijk door de boiler te vervangen. De nieuwe is aanzienlijk kleiner en zodoende hebben we snel heet water, 80° C in ± 20 minuten. Als deze zweetparels weer met warm water afgespoeld zijn ligt het ontwerp voor een nieuwe loopplan-k alweer klaar en wordt van mooi dik teakhout hier in de werkplaats gemaakt. Gerard gaat wel elke dag even kijken en in een week is de passarel klaar en kan hij in de olie. Hiermee is onze entree weer een stuk mooier geworden. Als ik met de Kerstdagen bij de Kerstman op de knie zit, ho, ho, ho, fluistert hij mij in het oor: " weet jij wel dat jullie de mooiste passerel van de haven hebben?"....(zo maakt deze haven reclame.) Omdat het maken van houtprodukten hier zo'n succes is laten we onze doradeboxen ook vervangen met onze oude exemplaren als voorbeeld. Ze nemen alle tijd voor dit project en leveren vakwerk. Gerard zet ze zeven keer in de twee componentenlak voor teak en doet tegelijkertijd het andere houtwerk en daarna verft hij de witte rand langs het gangboord zodat Melissa er goed verzorgt bij ligt. De tornado in januari beschadigt een van de zitbanken achter op het schip. Omdat deze niet gekneveld zit vliegt de zitting door de lucht en belandt in het water; de schade blijft beperkt tot enkele diepe krassen. Hiermee hebben we echt geluk gehad want deze kleine maar krachtige tornado kwam midden over de haven en heeft voor miljoenen schade gebracht aan schepen in het water en op het droge. De schepen op de werf zijn gewoon van hun palen getild en vervolgens neergestort. Daarna was de stemming in de haven behoorlijk verstoord omdat een ieder die schade kreeg door z'n buurman dit ook graag op hem wilde verhalen, maar iedereen werd naar z'n eigen verzekering verwezen.    Om de Oud- en Nieuw viering iets verrassends te geven hebben zes vrouwen, mijzelf inbegrepen, een stukje van de CANCAN ingestudeerd. Gelukkig kan Gerard met z'n enorme collectie de muziek leveren. Het hele idee was een groot succes al zeg ik het zelf. Na onze opvoering voor de yachties komen we niet langs het gedeelte waar de beter gesitueerde Turken feestvieren zonder onze dans nogmaals op te voeren. Daarna willen ze met ons dansen waar Hasan, de directeur van de marina, gelukkig een stokje voor steekt. Zoals ik al schreef worden vanuit de Port Hole Club de activiteiten georganiseerd door vrijwilligers. Het is een Club alleen voor yachties waar je 's avonds een drankje kunt drinken en/of een spelletje kunt doen. Ook wordt er wel een gekke avond georganiseerd zoals een dansje op meegebrachte muziek waar Hasan elke keer weer volkomen uit z'n dak gaat. Op vrijdagavond is de rokersavond, dan vind je ons er dus niet. In deze haven lopen veel poezen die bij de bootjes bedelen voor een lekker hapje. Bij ons komen af en toe twee van die schooiers aan boord waarvan één echt een huisje zoekt. Hasan is het echter een doorn in het oog als er te veel wilde katten komen want er zijn altijd een paar mensen die klagen. Hij vraagt Gerard een oplossing te zoeken voor het kattenproblemen wat niet gemakkelijk is. Soms zijn de klachten terecht want op één van Gerard's nachtelijke zoektochten vindt hij de grote kater die boten bevuilt. We laten twee katertjes, op onze kosten castreren (10 miljoen TL) en adopteren uiteindelijk één die we 'Little Hasan' noemen. Op een morgen komt Hasan en vraagt of Gerard zin heeft met hem mee te gaan op een zakenreis langs de kust van Turkije om Marina's voor Setur te kopen. Hij zou slechts een nachtje wegblijven. Hasan kennende heeft Gerard zich op een paar dagen extra voorbereid. Hoe de reis was en wat ze beleefd hebben moet Gerard zelf maar vertellen. Één detail: ze hadden niet genoeg hoodfdpijn-tabletten bij zich... Eind april als Hans en Gisela van 'Tunnix' met een barbecue op het strand afscheid van de winter nemen zijn wij ook uitgenodigd. Heerlijk relaxed met Duitse worstjes en spareribs zoals wij nog niet eerder in Turkije hebben genoten. Hans z'n computer begeeft het vlak voor vertrek en aangezien hij z'n weerkaarten erop binnenkrijgt moet deze eerst gerepa-reerd worden en dus varen wij nog eerder uit dan "Tunnix". 33 CINEVIZ LIMAN-KEKOVA ROADS 27 April varen we weg met het doel enige dagen in Kekova Roads te blijven om daarna weer op tijd terug te zijn in Antalya voor de "EMYR Rally" die 18 mei van start gaat. Voor het eerst gaat Little Hasan mee en gedraagt zich al gelijk als een zeerot. Af en toe begroet hij Athena die zich als een ervaren zeevrouw gedraagt. Hij loopt Gerard de hele tijd achterna op het dek en als hij de kans krijgt gaat hij op schoot vergenoegd liggen trappelen. Cineviz Liman, de eerste baai die we dit seizoen aandoen, is nog heerlijk rustig en we genieten van de fraaie natuur en aangename temperatuur. We hebben regelmatig contact via de kortegolf zender met Thalassa C en later weer met Tunnix die ook in deze omgeving rondvaart. Twee dagen later liggen we voor anker in Kekova Roads en genieten van de rust en de bouillabaisse bij Ibrahim. Thalassa C en Jubilado lopen ook binnen en dit is een reden om het nieuwe seizoen met z'n zessen eens goed in te luiden.  s' Avonds zien we Hale-Bobb, een komeet ontdekt op 23 juli 1995, die in deze tijd bij een heldere hemel frequent te zien is. Deze keer gluren we door onze verrekijker zonder hinderlijk verblindende schijnwerpers van de marina. Helaas wordt hij alweer iets zwakker maar de afgebogen staarten zijn indrukwekkend. Deze veertien dagen voor de Rally gebruiken we om ons goed voor te bereiden. Straks hebben we geen tijd voor het verfraaien van ons zo dierbaar bezit en zullen tijdens deze Rally volledig in de ban zijn van varen, feesten en excursies. Dus maak ik de kuiptent af en als de ruit er goed en wel in zit wordt hij getest door een onverwacht buitje. Hij is perfect waterdicht, nu kunnen we de kussens het hele jaar door in de kuip laten liggen en hebben er een gestoffeerde kamer bij! Wel maak ik extra hoezen voor de rugleuningen om deze tijdens het zeilen te beschermen tegen spatwater of natte schoten. De stootlijst van Melissa wordt hier en daar wat bijgelikt, de passerel krijgt nog een kwastje, schoenen worden gepoetst en de piraten kleding genaaid voor de party in Bozyazi. In de avonduren programmeerd Gerard de waypoints van de Rally route in de computer, maakt lijsten voor weerberichten en vhf kanalen. Het wordt voor ons extra zwaar omdat Melissa groepsleider van tien schepen wordt van Antalya tot Ashkelon, het einddoel van onze reis. We nemen afscheid van Jubilado die vertrekt voor de Black Sea Rally in augustus, en Thalassa C gaat naar Marmaris. Melissa haalt op 6 mei het anker op om naar Cineviz Liman te gaan. Wij willen donderdag weer in Antalya zijn, er wordt tegen die tijd ook iets slechter weer verwacht. Nu is zwemkleding aan te bevelen, het is 30°C en de wind Z-ZW 3B. Ter hoogte van Finike ontmoeten we Tunnix en hebben even radiocontact. Ik probeer een video te maken van Tunnix onder zeil met het gesprek tussen Gerard en Gisela op de achtergrond. 34 ANTALYA Na lang wikken en wegen besluiten we toch op 15 mei ons 25 jarig huwelijksfeest te vieren. Als de Ship-Inn het te druk met de Rally heeft en ons partijtje daarbij niet aan kan besluiten we ons dek als party ruimte te gebruiken en ter compensatie alleen champagne te schenken. De hapjes bestellen we voor het gemak wel bij de Ship-Inn en die waren ondanks alle drukte op tijd klaar. Als we op 15 mei 's ochtends nog maar nauwelijks uit de kooi, en dus nog niet echt wakker zijn, horen we op de steiger een "getto-blaster" onze richting opkomen en als we goed kijken heeft Wim van Thalassa C deze op de schouder. Hij begint te schateren van de lach als hij onze boze gezichten ziet waarop staat te lezen: "wat een rotherrie". Wim wordt gevolgd door Jacky met een 'enorm' bloemstuk en daar achteraan komt Mali Ray met de glazen en de champagne. Zo als je begrijpt werd de inhoud gelijk soldaat gemaakt op de steiger want dat is traditie volgens hen. Dit gebaar is nieuw voor ons en we genieten er letterlijk met volle teugen van en dat om 8.15 uur! Zo hier en daar hebben we wat mensen uitgenodigd. Allerlei nationaliteiten waren aanwezig alhoewel de Duitsers het hardst hebben gezongen en gedanst op -Christof's accordeonmuziek (van Hecht). Dit allemaal in een bomvolle haven want juist vandaag zijn alle  Rally- deelnemers binnengekomen. Het feest komt om zes uur goed op gang en duurt tot middernacht.- Met speciale dank aan: Azzuri, Hecht, Lady Bleu, Mali Ray, Oeliebka, Shingebiss, Spurwing, Thalassa C, Toq Toq en Zeerob en alle ongenode gasten waarvan ik de scheepsnamen niet ken. Mijn verjaardag de volgende dag hebben we maar overgeslagen. Gerard heb ik deze dag overigens niet gezien; druk, druk, druk met de Rally! Hij houdt zich bezig met alle  voorbereidingen voor "de grote start van de Rally" vanuit Antalya. De kosten voor deelname zijn 150 DM per persoon en daar komen nog wat kosten overheen voor excursies en douane formaliteiten, zo'n 800 DM p.p. De hele winter heeft Hasan aan Gerard gevraagd om in het organiserend Comitee te komen maar Gerard wilde door Hasan niet op elk moment voor het publiek geschoven worden. Van wege een 'ik sta bij je in het krijt' gebaar heeft hij uiteindelijk aangeboden groepslei-der te worden met als voorbehoud te stoppen wanneer het ons belieft. Het is de bedoeling dat we onder zeil starten ook wanneer er geen wind is. Dit omdat het een zeiltocht is en vanwege het loerende oog van de media. Pavoiseren hoort er natuurlijk ook bij in elke haven, wat wij intussen al een paar dagen doen. Alle deelnemers krijgen een "Rally-bag" waarin voor iedere deelnemer een T-shirt, een petje en een soort medaille zit, die je bij je draagt als entree bewijs op feestjes en partijen. Sponsor vlaggen van Setur, Sark en SunExpress, die we in deze volgorde in de vlaggemast moeten hangen en een EMYR nummer, voor ons 375, die we goed zichtbaar aan weerszij-den van het schip aan de zeereling bevestigen. De laatste twee dagen worden er groepen gevormd voor overleg. De Rally heeft een oostelijke- en een westelijke route. D.w.z. dat we na Mersin in twee groepen opsplitsen en verschillende havens aanlopen tot Ashkhelon. En elke route is opgedeeld in 6 groepen met aan het hoofd van elke groep een groepsleider. De oostelijke route doet de volgende havens aan: Antalya, Bozyazi, Girne (Noord Cyprus), Tasacu, Mersin, Çevlik, Lattakie (Syria), Jounieh (Lebanon), Ashkhelon (Israël), Port Saïd en Lake Ismalie (Egypte). De westelijke vertrekt na Mersin naar: Magosa (Noord Cyprus), Haïfa, Herzelia en Ashkelon (Israël) Port Saïd en Lake Ismailie (Egypte). Wij hebben met tien schepen en 50 personen de grootste groep. Helaas valt één schip al de eerste avond uit. Het yacht Feniks, volgeladen met wodka en zeven Russen heeft een defecte motor. Na inspectie blijkt dat de motor niet op tijd gerepareerd kan worden wat voor hen helaas het einde van de Rally betekent. De grote "Gala Avond" in de Ship Inn is voor hen het afscheid van de Rally en voor Gerard van de Wodka. In de Ship Inn zitten we als groep bij elkaar voor de kennismaking. De lange jurken zijn weer eens uit de kast en het wordt een spontane avond met life muziek waarop we flink dansen. Helaas mislukt het vuurwerk en als we bij het afscheid ons gratis flesje wijn willen meenemen is deze door een ander achterover gedrukt. Dit verpest even onze stemming beseffend dat we wel met deze mensen de komende tijd in de overvolle havens liggen. We krijgen één moment toch spijt dat we aan dit massale gedoe mee gaan doen en wensen vervolgens de dief veel koppijn...! We hebben van deze avond geen video's gemaakt misschien hadden we al zo'n voorgevoel om de camera bewust niet mee te nemen. VIIIth E.M.Y.R. (EASTERN MEDITERRANEAN YACHT RALLY) 35 ANTALYA-BOZYAZI 135 Nm De start zondag 18 mei is een hele belevenis. 10.20 uur voor de oude haven van Antalya starten we als één na laatste groep en in totaal zijn er 6 groepen. Dus groep 1 van de oostelijke- en de westelijke route starten gelijk enz. Er staat te weinig wind, op de neus, en iedereen start op diesel-zeilen voor een tocht van 135 Nm naar Bozyazi. Gerard spreekt met de schippers van onze groep af op zee om de vier uur contact via de marifoon te  hebben, tenminste als er niets bijzonders te melden valt. Er zijn n.l. ook groepen die dit elke twee uur herhalen. Wij lossen elkaar 's nacht om de vier uur af en hierbij maak ik Gerard twee minuten eerder wakker om zijn keel te schrapen voor hij aan zijn oproepen begint. De schepen uit onze groep zijn: Arco Iris (Duitland), Astor (Amerika), Cassiopeia (Duitland), De Nada (Zwitserland), Helen Mary V (Engeland), Lady Bleu (Duitsland), Philoche (Zwitserland), Zeerob (Neder-land) en Melissa (Nederland). 36 BOZYAZI-GIRNE 50 Nm De t.o.a. (tijd van aankomst) is belangrijk in niet al te grote havens als er 116 schepen moeten afmeren-. Gerard geeft alle bijzonderheden vlak voor aankomst door aan de commodore Theoman Arsay. Wij gaan voor anker in de baai en helpen Hasan de schepen binnen te loodsen omdat er aan stuurboord een ondiepte is. Ze proberen met man en macht een schip van deze ondiepte af te trekken wat zeker een uur kost. Als wij het welletjes vinden de schepen een plek te wijzen zit Hasan allang achter het koud bier en is ons vergeten..... Toch niet helemaal, als we dan toch bezig zijn kunnen we de havenindeling wel even completeren d.w.z. waar ligt welk schip precies in deze haven...Nou ja, Hasan doet ook erg veel voor de Rally, vooruit maar. Eindelijk zijn we zover om ook aan wal te gaan en worden verwelkomt door de lokale bevolking. De zang en dans, door de plaatselijke jeugd, is dan helaas al voorbij. Van  Arco Iris krijgen we een flinke moot van zijn onderweg gevangen tonijn. Zo ga je dus met groepsleiders om... Dinsdag bezoeken we Anamurium, een oude stad langs de kust waar we een lange wandeling tussen de oude stenen maken. Terug in de haven hebben de groepsleiders een briefing met details over de tocht van morgen 21 mei: Bozyazi-Girne. De avond besluiten we met een piraten-feest in het kasteel Mamure waarvoor ik onze piraten kleding genaaid had. Yachties die het feest eerder hadden meegemaakt vonden het een beetje scharrig. In ieder geval hebben wij lekker gedanst. En alhoewel wij op ons dansnummer één werden kregen we door een organisatie fout geen prijs. Het E.M.Y.R. comitee heeft nu al besloten het komend jaar niet meer met zijn gasten naar Bozyazi te komen. Na twee uurtjes nachtrust vertrekken we van Bozyazi naar Girne. 37 GIRNE-TASUCU 65 Nm Na een rustige overtocht wachten we voor de finish lijn bij Girne om deze op de seconde precies te passeren. De haven is erg klein en iedereen wordt letterlijk de haven ingeloodst. Wij meren af bij het kasteel aan de havenmonding. Het is erg warm en alle zonnetenten moeten op. De vrouw van Hasan, Gönül, die hier gastvrouw is brengt ons anjers en documentatie over Girne. Terwijl ik na aankomst de excursie voor morgen bespreek bereidt Gerard zich op de volgende briefing voor: Girne-Tasucu. 's Avonds worden we uitgenodigd door Rauf Denktas, president van de Turkse Republiek van Noord Cyprus TRNC (alleen erkent door Turkije), om een coctail in het Rocks Hotel te drinken met zoveel heerlijke hapjes zodat we niet meer kunnen eten na afloop. Alle groepsleiders, met aanhang, worden persoonlijk aan Rauf Denktas voorgesteld en samen met hem op de foto gezet. Onze excursie de volgende dag betreft een rondleiding door het   Venetiaanse kasteel annex scheepswrakken museum. Daarna brengen we een bezoek aan een pottebakker. Hier kopen we twee te grote bekers ... ja waarom? Voor we onze tocht voortzetten lunchen we bij St Hilarion, het zomer verblijf voor vorsten van Noord Cyprus, met een mooi uitzicht over de haven van Girne. Dan vervolgen we onze route naar het Bellapais klooster in de bergen, dat dateert uit 1205 en het mooiste voorbeeld is uit de gotische architectuur. We klauteren de hele weg naar boven waar je van een prachtig uitzicht kunt genieten. Helaas vandaag niet.... Als we boven zijn is het te vochtig in de lucht. Desondanks hebben we genoten van de ruïne met o.a. goed geconserveerde slaap-plaatsen, opbernissen en baden van de monniken. 23 mei hebben we een vrije dag en blijven de hele dag aan boord. We ruimen op en slapen want vanavond hebben we het weer druk.....Dineren we in het Dome Hotel met uitreiking van medailles voor de verlaters van de Rally.--- We gaan allemaal pakkie deftig. Dit is eigenlijk heel grappig want de één ondergaat een metamorfose en de ander verandert geen spier. De wijn die we aan tafel namen moest 2 miljoen kosten (¦ 32,-). Dit klinkt niet veel maar voor een diner wat gratis is misschien wel ...In Turkije kun je voor dit bedrag ergens eten. Een paar mensen stappen echt op omdat ze het bier te duur vinden. De prijs wordt na enig onderhandelen verlaagd maar de obers proberen intussen gauw de hoge prijs te innen en dus ook bij ons. We hebben ze even laten wachten tot we uit gedanst waren en toen heeft Gerard zich even af gereageerd. Gelukkig was ik hier even niet bij.... Na het diner kleden we ons om en als we nog een kop koffie nemen wordt Azzuri die aan de binnenkant ligt ongeduldig en wil weg. Deze nacht zullen we niet zo gauw meer vergeten. Als Gerard de schepen weer oproept over de Marifoon maakt Philoche water en staat er 30 cm in de machine kamer. Hij kan niet meer op eigen kracht varen en aangezien er geen wind staat is zeilen ook geen alternatief. Hij geeft z'n coördinaten en wij proberen de kustwacht en de commodore in te lichten terwijl wij in hun richting varen. Dan blijkt dat de kustwacht dit stuk niet is meegevaren, dat de commodore diep ligt te slapen en dat Philoche de verkeerde coördina-ten heeft doorgegeven. Pas na drie keer navragen en aanwijzingen gevend komen we er achter waar we hen moeten zoeken. We krijgen al gauw hulp uit andere groepen om te komen slepen en pompen ter beschikking te stellen. Tenslotte is het allemaal goed afgelopen. We hebben alle zeilers deze nacht een luisterrijk programma bezorgd over de marifoon en krijgen alle lof voor de doortastendheid. Vanwege dit feit zal Gerard in Mersin als de Held van de Rally worden uitgeroepen. (Te veel eer, het geeft voldoening om een reddingsactie te coördineren. Gerard.) 38 TASUCU-MERSIN 60 Nm Bij aankomst in Tasucu worden we in de handelshaven gedirigeerd. Het is nog vroeg in de morgen en daarom besluiten we eerst wat slaap in te halen. 's Avonds worden de traditionele gedenkpenningen uitgereikt aan de Rally verlaters. Philoche neemt geen afscheid want ze hopen dat hun schip gauw gerepareerd kan worden. De vrouw van de schipper maakt van de gelegenheid gebruik via de microfoon de hulpverleners m.n. Melissa te bedanken. Toch aardig! Dan maken de zeilers plaats voor een soort kozakkendansgroep met zang en muziek. Afzonderlijk van elkaar geven ze ook graag een nummer ten beste waarbij hun gezichten stralen . Ze zien er prachtig uit in hoge zachte leren laarzen tot boven de knie. De jongsten onder hen zijn misschien 5 of 6 jaar. Tijdens het dansen springen ze hoog in de lucht om    vervolgens op de knieën, met hun mooie laarzen, op de betonnen kade! rond te draaien.  Dan weer een onverwacht grapje van Hasan: de groepsleiders worden na deze voorstelling opgetrommeld om achter de geïmproviseerde bar, een lange rij tafels, de drankjes te serveren. Gerard staat gin-tonics te schenken en vergeet daarbij zichzelf niet. Als ik m'n drankje door Gerard krijg aangeboden trekt hij z'n shirt uit waarop de andere groepsleiders z'n voorbeeld volgen tot groot genoegen van de vrouwelijke aanwezigen. "Nog net geen Chippendales".  Wanneer de glazen leeg zijn en de bezoekers kennelijk opgetopt, stompt een Nederlander een Engelsman over de half afgeruimde coctailtafels. De vrouw van de Engelsman zou als groepsleidster niet genoeg informatie verstrekken. Hasan heeft vervolgens de Nederlander gebombardeerd tot groepsleider: als hij het dan zo goed weet....Overig-ens was dit niet het eerste incident dat deze Nederlander veroorzaakte en bovendien had hij in Antalya steeds geroepen dat hij nooit groepsleider wilde zijn. Een mooie staf! Hij kon als alternatief de Rally verlaten. Zondag 25 mei maken we een excursie naar Silifke en bezoeken de oude stad met maar liefst 26 bezienswaardigheden  zoals de antieke acropolis, Theatre Tempel en de overblijfs-elen van het kasteel. Het is te veel om allemaal op te schrijven maar mooi!.... Aansluitend rijden we naar 'St. Mary's Place', het heilidom van St. Thecla (?-67 A.D.). De kerk en grot (Martyrium) zijn onder de grond gebouwd, hier leefde Saint Thecla. Van de bovengronds monumentale Basiliek staat alleen nog de koornis overeind, van 13,60 m breed. De totale lengte van de Basiliek moet ongeveer 80 meter geweest zijn. Egeria (of Silvia) een pelgrim uit Bordeaux, die het 'Martyrium Sanctae Theclae' in 386 heeft bezocht, schreef in haar dagboek een helder verhaal over het heiligdom. Als we na deze mooie en vermoeiende tocht voor onze gratis hap in de rij moeten staan, besluiten we met Thalassa C en Mali Ray een restaurantje op te zoeken zodat we er even bij kunnen zitten. De zeiltochten 's nachts worden voor het overgrote deel motortochten, omdat we altijd op tijd moeten zijn voor de feestjes, ook als de wind tegen is. Om dit te realiseren moeten we continue 5-6 knopen varen. Tasucu-Mersin is een dagtocht voor de verandering. Als we 's middags de enorme haven van Mersin binnenvaren worden de trossen door de mariniers belegd. Het is een mooi gezicht alle gepavoiseerde schepen en in wit tenue gestoken mariniers. Op de steigers lopen mensen met enorme dienbladen met coctails die bij aankomst, vergezeld met Turkse baklava en documentatie over de stad, worden aangebo-den. We krijgen water en electriciteit en maken schoon schip. Ik was nog gauw onze Rally T-shirts voor de volgende dag. Dan is het alweer tijd om ons in pakkie deftig te steken en naar het Hilton te gaan om kennis te maken met Mr. Okan Merzeci, Lord Mayor of Mersin. We voelen ons even terug in de wereld die we achter ons hebben gelaten en genieten met volle teugen van de rijk uitgestalde tafels met lekkernijen. En dit is nog maar de coctail! Hoe zal ons diner morgenavond wel zijn? Dinsdag 27 mei maken we een dagtour naar Diocaesarea 30 km ten noorden van Silifke. Officieel was het eerdere deel van Diocaesarea een deel van de antieke stad Olba wat 4 km ten oosten ligt. In Olba was de residentie gevestigd terwijl Diocaesarea, waar de tempel van Zeus stond, diende als cultus voor Olba. De tempel van Zeus werd gebouwd in 295 B.C. 's Avonds dineren we in het Hilton. Kleding advies: "Please wear your Sunday Church clothes". De mooie lange jurken komen dus weer uit de kast en het is een genoegen om  weer eens te laten zien dat je een meisje bent. Zoals verwacht worden we geweldig onthaald en dansen we tussen de gangen, het uitdelen van erepenningen en toespraken onder een mooie sterrenhemel. De volgende dag organiseert Nevzat Ozkenel, dep. secr. gen. Mersin Chamber of Shipping, meisjes van de Engelse school om geïnteresseerden in de stad te begeleiden. Wij stappen met vier meisjes. Waarschijnlijk was er bij de zeilers toch wat minder belangstelling voor dit project. Wij hebben reuze lol en lunchen in het moderne warenhuis midden in Mersin. De stad is niet groot maar erg modern in vergelijking met elke andere stad die we tot nu toe bezochten in Zuid Turkije. De nieuwe winkelpromenade is prachtig bestraat en heeft opvallend veel winkels met Europese artikelen 'die behoorlijk geprijsd zijn'. Aangezien dit de interesse van de meisjes heeft wandelen we menige boutique binnen. Genietend van een ijsje lopen we terug naar de haven. Geen enkele jongeman ontkomt aan hun aandacht en ze weten precies waar hij woont en op welke school hij zit. Na een frisdrankje, wat napraten en veel gegiechel vragen ze permissie naar huis te mogen. Later horen we van Nevzat dat de meisjes uit de beste milieu's geselecteerd zijn om deel te nemen aan dit project. Aangezien de was gedaan moet worden maar er niet altijd tijd voor is kan je het ook laten doen. Hiermee moet je in Mersin toch wel heel voorzichtig zijn. Er komt grote bonje omdat sommige yachties maar liefst US$ 100 ( ± ¦ 200,-) moeten betalen aan de "stome-rij" voor een zak wasgoed. Ik denk dat het Rally Comité hier ook wel iets te verwijten valt. Nadat Gerard en ik naar de commandore gaan voor de bijzonderheden over de tocht van morgen en aansluitend de schippers aan boord Melissa, onder het genot van een drankje, van de details op de hoogte stellen zijn we voor de rest van de avond vrij. 39 MERSIN-CEVLIK 70 Nm 29 mei vertrekken we vroeg. Het is even zoeken in het donker naar de betonning in de grote onverlichte haven. Buiten de pieren maken we weer dankbaar gebruik van "Kapitein Haak" (onze automatische piloot die met een haakarm op het stuurkwadrant is bevestigd). En terwijl Gerard contact heeft met de groep en vraagt naar hun welzijn en positie, kruip ik als eerste de kooi weer in. We willen voor donker (± 18.30 uur) in de haven van Cevlik zijn. De haven ingang is nauw en vlak langs de kust. Bovendien ligt aan de noordzijde een on-diepte. Even doorsto-men! Voor dit deel van de Middellandse Zee verzamelt zich veel drijvend en zwevend plastic en vooral voor deze haven. We hebben een voorspoedige reis en meren ruim voor donker langzij het vaartuig van de kustwacht af. De hele kade is vrijgemaakt. De vissersschepen liggen nu allemaal aan de noordkant van de haven. Het drijvende plastic valt vandaag reuze mee. Om 19.00 uur krijgen we een welkom coctail en een doos baklava op de ruime kade begeleid door een zang- en dansgroep. Terwijl ik mee dans legt Gerard alles op de video vast. Daarna vertrekken we met een klein groepje naar het restaurant waar we morgen het Rally diner zullen nuttigen. 30 mei gaat onze excursie naar de 'Titus Tunnel" een met de hand uitgehouwen tunnel in de rotsen met aan het eind, op een open plek, een begraafplaats. Hier zijn de graven in de rotsen gehakt en bij een eerste aanblik denk je aan verlaten woningen.  De tour brengt ons verder naar de St. Paul's Church en het mozaïek museum in Antakya. Hier liggen en 'hangen' enorme mozaïeken die uit gebouwen gesloopt zijn en overgebracht naar dit museum. Ik kon het niet laten het meest uitgebreide boek te kopen met beschrij-vingen en prachtige kleuren foto's. Tenslotte bezoeken we het ancient Antiachos: een museum met gevonden voorwerpen, zal ik maar zeggen, maar de eigenaren zijn deze al een paar duizend jaar kwijt... Onze hele tocht worden we begeleid door een politie- en ambulance wagen. Ik geef toe dat er wel wat wordt gedronken maar overdag valt dit reuze mee hoor! Om 19.30 uur schuiven we aan aan het diner. In tegenstellng tot gisteren valt dit vandaag tegen ook omdat wij weinig zin hebben om in de rij te gaan staan voor een gegrilde hap. We genieten van de wijn die ons door Cassiopeia wordt aangeboden. Cassiopeia nodigt een grote groep zeilers uit de koffie en het nagerecht in het restaurant van de burgemeester te nuttigen. Als iedereen aanwezig is wordt het een gezellige en erg luidruchtige avond. 40 CEVLIK-LATTAKIA (SIRIE) 60 Nm Intussen is het alweer 31 mei en zijn we onderweg van Cevlik naar Lattakia. Vanochtend liggen er veel plasic zakken in de haven. Als we de boegschroef aanzetten verslikt hij zich in het plastic en begeeft een van de twee breekpennen het. Gelukkig is deze van binnenuit te vervangen en was alles in korte tijd weer opgelost. Ondanks de slechte weersverwach-ting, 7- 8 B, gaat de tocht toch van start. We moeten voor donker binnen komen en na vier uur tegenwind en steeds hoger wordende golven inboksen beseffen we dat dit niet haalbaar is. Gerard is een beetje zeeziek en vindt het niet verantwoord dat ik onder deze omstandig-heden het dek op zou moeten. We merken in onze groep via de marifoonoproep een zelfde teleurstelling. Als wij tenslotte na veel wikken en wegen besluiten terug te gaan naar Cevlik volgen de meeste schepen uit onze groep ons voorbeeld. Terug in de haven zien we dat er al 20 schepen liggen waarvan de kleinere schepen zelfs niet zijn uitgevaren. De vissers houden de komende nacht voor ons de kade vrijwillig vrij en als beloning zamelen we bij de Rally-feestneuzen 1 miljoen TL (¦ 10,-) per schip in en kopen kratten bier voor de vissers. De rest van de dag overleggen we met Mat, het moederschip met de commodore, en besluiten 's avonds laat om de volgende dag wanneer de golven niet meer over de kade slaan de tocht voort te zetten. Aangezien je Syrië en Libanon niet mag bezoeken als je een Israëlisch stempel in je paspoort hebt moeten twee schepen doorvaren naar Haïfa (Israël).  Lattakia moeten we loodrecht aanlopen. Eerste waypoint: N 35 58'00 E35 35'00. Tweede waypoint: N 35 32'00 E 35 30'00. Deze nacht kunnen we een heel stuk zeilen, tegen de ochtend zetten we de motor bij om ons waypoint te halen. Als we de 90 graden koers varen roepen we de havenmeester op en alles verloopt zeer naar wens. We leggen de boot met de kont naar de wal en op de kade staan mensen klaar om de trossen aan te nemen en koffie aan te bieden. Terwijl Gerard voor de briefing naar Mat gaat bespreek ik het uitstapje voor morgen naar Crac de Chevalier-Palmyra stad met lunch (US$ 65). Als gevolg van ons verlate vertrek uit Cevlik is een tweedeling ontstaan; de schepen die een dag eerder in Lattakia zijn aangeko-men wilden het programma niet vertragen. De feestelijke ontvangst was dus gisteren met zang en dans en de tocht naar Palmyra vandaag! Maar geen nood, de aircobussen worden de volgende dag weer gehuurd en met een kleinere groep is het nog zo slecht niet. 's Middags drinkt Hasan bij ons een glas champagne op de goede afloop. Na deze verplicht-ingen nemen we het de rest van de dag ervan en 's avonds dineren we in Meridien Hotel waar we door de Minister van Tourisme worden ontvangen. De volgende dag vertrekken we vroeg, dwars door Lattakia wat een armoedige uitstraling heeft. Langs de wegen staan overal militaire posten die voortdurend auto's aanhouden, onze bus wordt ook door de militairen geïnspecteerd. In de woestijn staan langs de wegen wat kale struiken en takken en deze zijn allemaal getooid met tientallen plastic zakken. We vragen ons af of de zakken hierheen waaien of dat ze hier vandaan komen. We zien wervelstormpjes die als stofzuigers over het zand razen. Crac de Chevalier is het best bewaarde kruisvaarders kasteel, je zou kunnen zeggen een overdekte stad met veel verdiepingen. Na de lunch in een bedouinen tent met muziek en dans, bezoeken we de overblijfselen van de oude stad Palmyra midden in de woestijn. Het is zo'n uitgestrekt gebied dat we alleen de meest indrukwekkende ruïnes kunnen bekijken. Als we in de haven terug zijn krijgt Gerard een briefje in z'n handen gedrukt dat de eerste groep al weer onderweg is naar Jounieh. Dit is tegen de afspraak en de sommige achter-blijvers beklagen zich bij ons en voelen zich min of meer tweede rangs deelnemers omdat we nu de begroeting in Jounieh op de 1ste juni 's avonds weer zullen missen. Aangezien de andere groepsleider er de brui aan geeft blijft ons niets anders over dan alle 28 schepen naar Jounieh te begeleiden. Dat wil zeggen elke 4 uur 28 schepen oproepen in Engels, Duits en Frans. 41 LATTAKIA-JOUNIEH 100 Nm Het is een rustige nacht en als we om ons heen kijken zien we de hele groep achter ons op niet al te grote afstand. 20 mijl voor Jounieh moeten we Lebanon Operational Control (Oscar Charly), op vhf kanaal 11, oproepen en de kust recht aanlopen. Als we Oscar Charly als eerste uit de groep oproepen en als één van de laatsten in de haven verschijnen, onstaat enige verwarring bij de authoriteiten. Wij zagen in de 20 mijl zone enorme scholen vis en dachten er eentje te kunnen vangen. Als we, zonder vis, afmeren zien we dat alle zeilschepen door militairen worden "overval-len". Bij ons komen zeven gelaarsde- en bewapende militairen het schip letterlijk binnen-vallen. Gerard wordt zo kwaad dat ze schrikken en in een seconde weer buiten staan. Hun aanvoerder biedt excuses aan en vraagt hoe Gerard wil dat deze controle verloopt. Ze gaan nu in groepjes van twee naar binnen en voor zover mogelijk zonder schoeisel! Bij het volgende schip vragen ze vriendelijk permissie aan boord te mogen komen...In tussentijd cirkelt een helikopter met zes soldaten, geweer in de aanslag, boven onze hoofden. We hebben alle begrip voor de veiligheidsmaatregelen in een land in oorlog maar voor ons was dit afschuwelijk.... Als Gerard verslag uit brengt bij Mat en de belastingen voldoet (US$ 65), spuit ik intussen het schip schoon. In Lattakia waaide het de laatste dag en een viezige zwarte drap had zich over de hele boot verspreid. Daarna duik ik in het Olympische zwembad gevuld met helder zout water. Het is hier luxueus en aangenaam, en we vergeten onze onaangename eerste ontmoeting. Als enkele boot is het praktisch onmogelijk alle formaliteiten te vervullen en Libanon te bezoeken, nu verloopt alles echter redelijk vlot. De eerste groep bezoekt Baalbeck en wij zullen daar morgen heengaan. David Younning een vriend van Hasan nodigt Hasan en ons uit te gaan lunchen. In zijn vaste lunch restaurant laat hij ons alle Libanese gerechten proeven begeleid door een goede Libanese wijn. Aan het eind van de middag gaan we met Hasan en twee Engelsen in de kabelbaan naar de top van de berg en bewonderen het enorm grote beeld van de Maagd Maria.  Het is nu 6 juni en bezoeken, wat mij betreft, "Baalbeck" het hoogtepunt van de reis. We vertrekken vroeg en de groep is gelukkig niet te groot (als gevolg van de tweedeling). Als we door Jounieh en Beiroet rijden zien we de straten met de stukgeschoten flats en de nieuwbouw die een enorme vlucht neemt, de Libanonberg en de Bekaa Valley. In Baalbeck zien we een enorm complex aan tempels en is niet in dit verslag te verwoorden, dat moet je gewoon zien! Het is een wereldwonder dat in 100 jaar is gebouwd. Alles wat we tot nu toe zagen lijkt hier verenigd.... Elke steen heeft hier een betekenis. Ze noemen het "het paradijs van God". Als we op de terugtocht de bekende wijngaard "Ksara" bezoeken met z'n met wijn volgestouwde grotten, kunnen we het niet laten en slaan een partij van de beste Libanese wijnen, een "Chateau Ksara 1991" voor US$ 15 per fles. Eenmaal in de haven kleden we ons om voor het diner. Dit wordt geserveerd in het restaurant aan het zwembad en we zijn gast van de "Automobile et Touring Club du Liban" wat aangeeft dat de zeilclub hier slechts een deel is van het hele sportgebeuren in deze marina. Het eten en drinken is hier goed maar de tafelschikking waardeloos en daarom duiken we vroeg de kooi in om ons voor te bereiden op de lange tocht naar "Israël" die al over enkele uren zal starten.