Ver
47 ANTALYA-ROCHELLA
47 ANTALYA-ROCHELLA
Melissa
Melissa exterieur Melissa interieur Reisverslag 1 Reisverslag 2 Reisverslag 3 Reisverslag 4 Reisverslag 5 Reisverslag 6 Reisverslag 7 Reisverslag 8 Home Charron Le Moulin du Siffré Melissa Contact Webcams Reisverslag 7
42 JOUNIEH-ASHKELON (Port Alpha) Als we anker opgaan halen we een groot oud anker boven. Aan het geluid van de ankerwinch was al te horen dat we "beet" hadden. Bij het tankstation aan het begin van de haven laten we deze voorzichtig in de bijboot van de havenmeester zakken. Mooi voor het museum. Nadat we diesel getankt hebben, slechts ± ¦ 0,25 per liter, vertrekken we. We gebruiken de motor de hele dag en nacht bij een vlakke zee zonder wind. We melden ons af in Jounieh met bestemming Egypte en praten onderling over "Port Alpha" omdat we van de Libanese autoriteiten immers niet naar Israël mogen.... In werkelijkheid gaan we naar Ashkelon en zodra we op het radarscherm van Israël te zien zijn geven we de goede naam van de bestemming door: Ashkelon. Ons signaal van de marifoon is vrij sterk en daarom vraagt de Israëlische Marine ons vaak om gegevens: namen van schepen en of wij schepen kunnen zien in onze directe omgeving. 's Nachts wordt het over de marifoon erg onrustig, alle schepen worden opgeroepen en moeten naam, thuishaven en nationaliteit spellen. Hierbij word je dan plotseling in de schijnwerpers gezet door een patrouillerend marine schip. Als Gerard, terwijl ik eindelijk mijn spelalfabet kan gebruiken, ons schip in de schijnwerpers op de video wil zetten doen ze de schijnwerpers gauw uit... Het zeilschip Mir Mir werd de hele nacht geplaagd vanwege het feit dat het Israelische marineschip steeds vroeg naar het schip "near me" waarop "Mir Mir" steevast reageerde omdat de schipper het verkeerd verstond. In de haven van Ashkelon worden we vriendelijk ontvangen door de manager Armen Portigaly. Een map met documentatie, een T-shirt met pet en een fles Israëlische wijn. De haven is nieuw met moderne ligplaatsen en steigers. Rondom de haven zijn flats en winkels in aanbouw en het geheel ligt vrij ver van de bewoonde wereld. We boeken voor de volgende dag een tour naar Jerusalem en Bethlehem en onze gids Selwin Rose is niets te veel. We hebben een aangename dag ondanks het feit dat we bang waren dat een tweede bezoek niet zo fijn zou zijn als de eerste keer.  Voor de volgende dag huren samen met Oeliebka, Thalassa C en Retemeteng een airco busje/terreinwagen en gaan op weg naar Masada en de Dode Zee. Masada is een oude Nederzetting dat dateert van voor Koning Herodes, de Hasmoneaanse tijd, zeker 2000 jaar geleden. Midden in de woestijn gaan we met een kabelbaan naar de top van deze berg. Eenmaal boven bezichtigen we de overblijfselen van kerk, bibliotheek tot sauna. Het is weer een hele stad zo maar hoog- en middenin de kale vlakte. Daarna rijden we naar de Dode Zee. We liggen hoog op het zeer zoute water. Hierna zijn we uitgebeten en voelen zacht aan door het zout en Gerard z'n ogen ook. Prikt een beetje... We sluiten ons bezoek aan Israël af met een buffet in de haven. De gedenkborden voor alle Rally deelnemers worden hier uitgereikt door de groepsleiders. Ook wij krijgen nu ons aandenken aan deze Rally uitgereikt door Nick Bubbers. Slechts 12 schepen zijn gisteren doorgegaan naar Egypte. Van het buffet hebben de zeilers niet veel kunnen genieten want de Israëlische genodigden waren erg hongerig en namen soms de hele schalen van het buffet mee naar hun tafel. Intussen hebben wij lekker gedanst op de knalharde muziek van de band. De volgende dag komen een paar schepen, die op weg waren naar Egypte, terug vanwege te harde wind. De hele nacht hebben ze geprobeerd er tegenin te boksen wat niet lukte. Het is frustrerend wanneer je omkeert en terug moet keren naar de haven van vertrek. 43 ASHKELON-ANTALYA 's Avonds 12 juni maken we een plan voor de terugreis. Samen met Oeliebka, Retemeteng en Thalassa C besluiten we de terugtocht via Herzelia, Haïfa, B.Q. Bay (= tonijn Barbeque in een Baai van Noord Cyprus bij Kaap Andreas), Tasucu, Bozyazi en Alanya naar Antalya te varen. We kunnen niet naar Zuid Cyprus vanwege onze deelname aan de Rally en onze foto met "president" Denktas. Op 14 juni als we in Haïfa liggen is Gerard jarig en nodigt de groep uit om een borrel te komen drinken alhoewel hij niet veel voor feestvieren voelt. Waarop Wim tot onze grote verbazing niet gelooft dat Gerard jarig is. Onderweg wordt nogal eens een verjaardag verzonnen, ook in restaurants, en dit eist nu zijn tol! Horst en Ingrid komen wel een biertje drinken en wanneer Thalassa C en Oeliebka de volgende dag horen dat Gerard echt jarig was wordt hij verwend met cadeautjes en taart met slagroom. Als we van Haïfa naar Noord Cyprus varen vangen we vroeg in de ochtend binnen vijf minuten twee grote tonijnen. Ook de drie andere schepen zijn zeer opgetogen en als wij aankomen heeft Thalassa C op het strand hout gesprokkelt en een barbecue geïmprovi­seerd. We hebben het hier zo naar de zin dat we besluiten de volgende dag ook nog te blijven en alle tonijn soldaat te maken. Als we daarna uit de baai vertrekken loopt de motor van Retemeteng vast. Thalassa C biedt onmiddelijk aan te slepen. Gelukkig staat er wat wind en al gauw zijn we allemaal weer onder zeil. In de baai van Tasucu gaat Retemeteng voor anker en wij liggen met drie schepen aan de kade. We moeten alle papieren weer in orde maken en Nick van Oeliebka offert zich hiervoor op. Hij vindt het niet erg en samen met Retemeteng hebben ze twee dagen nodig. 's Avonds gaan we met z'n allen uit eten en hebben het bere naar ons zin. Als we dan vertrekken staat er wat deining en aangezien de motor van Retemeteng nog steeds vast zit sleept Thalassa C met een lange lijn, maar het gaat niet echt fijn. Even later wordt de wind gunstiger en zeilen we de hele weg naar Bozyazi. Als we onder zeil zijn roept Oeliebka ons om 12 uur op om te informeren hoe we het maken. Meestal maken we dan alvast een afspraak voor onze traditionele "5 uur Gin en Tonic seance"... Onze terugtocht verloopt voorspoedig. In Bozyazi zwemmen we voor onze "G & T" op  een plek buiten de haven waar koel bronwater de Middellandse Zee in borrelt. In Alanya hebben we een lawaaiige nacht vanwege de plaatselijke discotheek. De mooie en voorspoedige zeiltocht van de laatste dag naar Antalya maakt alles weer goed. Hiermee is het alweer 22 juni en voor Retemeteng begint nu het touwtrekken om garantie op z'n motor te krijgen die hier vorig jaar volledig is gerevideerd. Horst en Ingrid nodigen de hele groep uit in de Ship-Inn, om ons te bedanken voor de support en wij hebben een fantasti­sche avond. Als Hasan van de motorpech hoort nodigt hij ons allen voor morgenavond uit in de Ship-Inn, waar we niets op tegen hebben. 24 juni gaan we met de hele groep naar Aspendos, een oud historisch Romaans Theater, voor een concert met Tiziana Ducati (sopraan) en Nicola Martinnucci (tenoor). Dit theater is zeer goed bewaard geble­ven, heeft een zeer goede acoustiek en biedt plaats aan 15000 mensen. We hebben een fijne tijd gehad met de Rally en de "EMYR 97 NAPRET" met Thalassa C, Retemeteng en Oeliebka was zeer speciaal. Op de harde wind na in Cevlik is het de hele periode mooi weer geweest met temperaturen tussen de 25-30°C en hebben we in de periode van 17 mei tot 25 juni één keer aan boord gegeten. Wij willen in Antalya het onderwaterschip laten opknappen en de romp laten spuiten. Daarvoor moeten we natuurlijk op het droge. Intusssen gaan wij naar Nederland en ons vliegtuig vertrekt 5 juli. Op de werf is het bijna niet uit te houden vanwege de hitte, 40 graden C. Het is zielig voor onze poezen die we op natte handdoeken leggen voor wat verkoeling. De nacht voor vertrek komt de taxi- chauffeur ons 's nachts om drie uur wekken, i.p.v. 's middags. Kleine vergissing van twaalf uur. Wij gaan nog even op de klamme lappen liggen tot de zon ons wekt. ('s Nachts om 5 uur is het nog steeds 32° C!) 44 NEDERLAND In Nederland zijn we druk met bezoekjes en alle dingen te kopen die we hier missen. We hebben het erg fijn bij de familie en hebben prachtig weer. De poezen spelen in de tuin en komen weer helemaal bij na warmte en vlieg-stress. Als we uiteindelijk weer terug gaan hebben we 110 kilo bagage bij ons; geen nood want op ticket van de poesjes gaat ook 30 kg. Op de terugweg ligt er sneeuw in de hoge bergen rond Antalya. In de taxi vernemen we dat het hier de afgelopen dagen behoorlijk heeft geregend en gehageld waardoor de temperatuur gezakt is naar 30° C. Melissa ziet er bij aankomst goed uit een beetje schoongeregend maar bij nadere inspectie blijken er toch enkele vreemde plekken in de verf. De rekening is aanzienlijk hoger (¦ 2000,- meer) maar we maken hier maar geen problemen over. Als we de hoogst noodzakelijke formaliteiten, zoals rekeningen betalen en een transitlog halen, achter de rug zijn zien we geen reden langer in de haven te vertoeven. 45 CINEVIZ LIMAN-SIMI Het is half augustus en relaxed varen we langs de bekende baaien als Cineviz Liman, Kekova Roads, Kas, Fethiye, Bozuk Buku, Serce, Gerbekse en Marmaris waar we Thalassa C, Retemeteng (met gerepareerde motor) en Mali Ray weer ontmoeten. Zij hebben de "G & T" in ere gehouden. Na Jacky's verjaardag nemen we afscheid van Retemeteng en Mali Ray, zij willen in het najaar weer thuis zijn. Thalassa C krijgt kinderen en kleinkinderen aan boord en wij willen naar Simi (een Grieks eiland) om Griekse wijn, yoghurt en gerookt spek in te slaan. De baaien zijn heerlijk rustig in het naseizoen waar de Gullets (Turkse charterboten) gelukkig steeds minder aanwezig zijn. Op onze terugtocht doen we de haven van Kastellorizon aan om de allerlaatste inkopen te doen. We hebben de wind mee naar Kekova Roads en als we daarna richting Antalya gaan is het half november. 46 TERUG IN ANTALYA OM TE OVERWINTEREN Terug in de haven wordt er bij Thalassa C druk geklust (nieuwe watertanks, davids) dus de "G & T" met maaltijden worden zoveel mogelijk aan boord Melissa gehouden. Een week later zit Gerard met Wim en Jacky in het vliegtuig voor een kort bezoek aan Nederland om o.a. een nieuwe computer op te halen. Hij komt met meer dan gepland terug, 90 kg, en moet voor het eerst voor overgewicht bijbetalen (¦ 150,-). De vele lekkernijen (hiervoor speciale dank aan de familie) en interessante dingen zijn het ruimschoots waard. Vandaag is het 30 december, wat betekent dat ik het verslag toch nog dit jaar heb afgekregen.... Morgen zullen we in de Ship-Inn Oud- en Nieuw Jaar vieren en daarna eens bedenken wat we in 1998 zullen doen? 47 ANTALYA-ROCHELLA Setur Marina Antalya is een volstrekt veilige Turkse haven, even afgezien van de tornado die we de vorige winter over ons heen kregen. De haven wordt goed geleid door een groep enthousiaste en vriendelijke mensen, er is o.a. een restaurant, een wasserij en een gratis busservice naar de stad Antalya. In de vele winkels zie je echter vaak dezelfde  dingen en behalve de geïmporteerde producten is de kwaliteit meestal slecht. Winkelen is dus niet echt leuk. Omdat we vorig seizoen al praktisch alle excursies en uitstapjes hebben meegemaakt gaan we wat minder vaak mee. Aangezien de groep overwinteraars dit jaar uit meer mensen bestaat die op de centjes moeten letten lijkt alles zo goedkoop en dus zo sober mogelijk te moeten. We verlangen dan ook weer terug naar de westelijke Middellandse zee en maken het plan om het komend zeilseizoen naar Mallorca te varen. Nu we eenmaal dit besluit genomen hebben worden we ongeduldig maar voor april kunnen we beter niet vertrekken in verband met het instabiele klimaat. We plegen weer het nodige onderhoud aan “Melissa” en ze ziet er na enkele weken hard werken uit als nieuw. We hebben ook een nieuwe diepvriesbox laten maken en deze is op z’n Turks gebouwd: degelijk en zwaar maar goed. Eind maart krijgen we de kriebels en bereiden ons voor op het vertrek. Vijf minuten voordat de bus naar de stad vertrekt besluiten we mee te gaan om de laatste inkopen op de markt te doen. s’ Middags gaan we olie tanken waarbij de slang uit het vulgat schiet. De hele zijkant, trossen en stootwil-hoezen zitten onder de olie. Als we terugkomen in de haven ruikt iedereen dat we olie getankt hebben en we zijn tot het donker  bezig de troep schoon te maken. Gelukkig is het kantoor tot laat open en we betalen onze laatste rekeningen. Hierop staan  weer enkele belachelijke bedragen zoals een vurenhouten plankje van 40x70 cm: DM 70,- ! Ze vergeten echter een ander bedrag en dus betalen we maar gewoon. Ook voorzien we de andere kattenliefhebbers  van wat extra voer voor de ruim 10 katten die mede door ons zijn gesteriliseerd of gecastreerd. Met spijt nemen we afscheid van Tarzan, een katertje van 8 maanden die nog liever is als onze Hasan ….. Zaterdag 21 maart 1998 is de grote dag, we vertrekken bij daglicht en voelen dit als een grote vrijheid. We worden uitgezwaaid door een vroege visser terwijl  onze vrienden, waar we gisteren al afscheid van hebben genomen, nog in diepe rust liggen Ter hoogte van Fineke begint het hard te waaien, recht op de kop, en ontwikkelt zich zeer snel een hoge korte zee zodat we besluiten Fineke binnen te lopen. In feite illegaal want we zijn uitgeklaard met Griekenland als bestemming en, wat erger is, verlopen visa’s. Hierop staat een vrij hoge boete maar we krijgen geen douanecontrole. Het havengeld wordt in Duitse marken berekend maar als ik in DM wil betalen mag dat niet. We hebben geen Turkse lires meer en z’n creditcard apparaat doet het niet. Ik betaal toch in DM en zeg dat hij (een jonge onervaren medewerker) maar met onze vrienden Hasan en Safer ( zijn baas) moet praten. Onder protest wordt dit geaccepteerd. De tocht naar Kekova verloopt vlekkeloos met een steunzeil tegen het slingeren en we vinden  een mooie en verlaten baai waar we enkele dagen in alle rust voor anker liggen en wachten tot de zee tot rust is gekomen. Via Castelorizon  varen we naar Rodos waar we voor een paar dagen een auto huren en het hele eiland verkennen. De Griekse douane wil, omdat we van Turkije komen, dat we een transitlog kopen, maar ik weiger omdat dit volgens de nieuwste EG bepalingen niet meer verplicht is voor in de EG geregistreerde schepen. Ze mogen de scheepspapieren en paspoorten zien maar ik betaal alleen havengeld. Ze houden vol dat een transitlog verplicht is maar ik pak de papieren en paspoorten en loop weg terwijl de douanier me vanachter z’n bureau dreigend naschreeuwt. Tijdens onze auto tochtjes komen de douane en haven politie regelmatig bij onze boot en vragen onze buren ons te zeggen dat we ons bij de douane moeten melden. Dat doen we natuurlijk niet, hadden ze maar geen lid van de EG moeten worden. De laatste avond eten we in het restaurant “Kon-Tiki” de beste visschotel die we sinds lange tijd hebben gehad. Dat kunnen de Grieken tenminste een stuk beter dan de Turken! Als onze buren maandagmorgen 6 april willen vertrekken en wij daarom ons anker moet  lichten (de ankerkettingen liggen gekruist) besluiten wij ook te vertrekken richting Simi. Voor het eerst dit jaar zitten we op zee in badkleding en aangekomen op Simi ankeren we in Panoramabay  tegenover het klooster. Volgens de pilot kunnen we daar morgenvroeg vers brood halen. Bij het ontbijt verstoort een Duitser de serene stilte door een generator te starten en dat is voor ons een reden anker-op te gaan. Toch jammer, er is altijd wel iemand die de omgeving verpest. Via Palon op Nisos, waar we in de kleine haven ankeren zeilen we met fantastisch weer naar Astipalaia. Het is ineens hoog zomer met 25 graden s’ochtends om halfnegen. Omdat de wind voor ons gunstig is willen we zo gauw mogelijk tussen de Griekse eilanden door richting Kanaal van Korinthe en in de daarop volgende dagen stuiven we met flinke wind tussen Naxos en Paros naar Nausa. De poezen gedragen zich als altijd en het verbaast ons dat ze zo’n vast patroon en gedrag hebben. Athena neemt b.v. altijd de gelegenheid aan Hasan te snuffelen als hij zit te eten, want anders durft ze dat niet. En als Hasan z’n eten niet op tijd krijgt wordt hij knorrig en haalt de vloerbedekking omhoog of gooit de boeken uit de kast en kijkt vervolgens héél lief….. In de grote baai van Nausa krijgen we enkele dagen flinke wind over ons heen en we verkassen 3 maal om de rustigste hoek te kiezen. Ook twee enorme jachten vluchten in deze baai. Via Kithnos , Poros en Korfos komen we bij het kanaal van Korinthe dat we geheel alleen mogen doorvaren, een bijzondere belevenis. In Korinthe, het is ondertussen al 1 mei, blijven we een poosje liggen. Op de pier zitten veel sportvissers die de kleine visjes gewoon op de stenen laten liggen; een walgelijke gewoonte maar Hasan heeft de tijd van z’n leven en inspecteert elk hoekje tussen de enorme keien. Sinds lange tijd zijn we weer in een normale stad met goede winkels en dit is een prima plek om de verwachte harde wind over ons heen te laten komen. We krijgen een flinke laag zand over het schip en wachten met smart op schone regen die uiteindelijk ook komt. Via de kortegolf zender horen we dat Jacky en Wim van de Thalassa -C nog niet in Antalya zijn gearriveerd en we zijn blij dat we niet hebben gewacht. Op weg naar Navpaktos, een middeleeuwse haven zien we honderden dolfijnen die voortdurend onder en om Melissa zwemmen. De hele tocht van 60 zeemijlen houden ze ons gezelschap. We zeilen via Petalas naar Vliko bay  op Levkas een tocht met veel wind tegen en we varen vlak onder de kust  langs om zo weinig mogelijk last van de golven te hebben. Levkas is ons favoriete Griekse eiland en Onassis denkt er net zo over: zijn eiland ligt er vlak naast. We maken kennis met Kurt van de Nanablue, een buitengewoon aardige solozeiler. Met hem vieren we Thea’s verjaardag op 16 mei bij Hippocampus, een frequent door ons bezocht restaurant. Kurt komt met een enorme bos roodgerande gele rozen opdagen en terwijl we over onze jachten uitkijken serveert Hippocampus het lekkerste wat ze kunnen maken. Kurt, de snelheidsmaniak, heeft een nieuwe buitenboord motor voor zijn bijboot gekocht en wij kopen zijn 1 jaar oude 8 pk voor een vriendenprijs. We houden een wedstrijd die Kurt natuurlijk wint want onze kleine Avon dinghy is wel een stuk lichter maar wordt door de golven gelanceerd . Op vlak water gaat het gevaarlijk hard, maar het is wel spannend. Niet iets om op druk bevaren water uit te proberen (nog afgezien van de geluidsoverlast) maar het maakt het een stuk makkelijker de vrij grote afstand naar Nidri af te leggen. Onze oude 3.3 pk verkopen we, evenals wat overbodig geworden nautische spullen, bij een tweede hands boatshop en kopen nog wat extra kaarten voor Italie. Na vele afscheidsdrankjes aan boord van Melissa en Nanablue nemen we afscheid van Kurt en gaan we naar Nidri om onze voorraden aan te vullen, inclusief water, kranten en verse sardientjes voor de poezen. We hebben geen zin om weer in Vlikhobaai voor anker te gaan en we besluiten door te varen naar Italië. Gedurende de nacht zeilen we met alle zeilen op en 10 knopen halve wind. De volgende dag begint stralend maar de weerkaarten voorspellen niet veel goeds: 6Bf en in buien 7-8. De zee zal zich dan spoedig opbouwen met golven van 3-4 meter. Deze zondag zeilen we nog de hele dag met een rustige zee maar het is aan het eind van de dag bewolkt en de wind neemt toe. ’s Nachts halen we het grootzeil naar beneden en terwijl wij naar de “Straus Dynasty” kijken en slapen, houdt de radar de wacht. Zo gauw als er een schip binnen onze 3 mijls zone komt geeft de radar alarm maar we worden tijdens deze overtocht niet één keer gewekt. Tegen de ochtend begint het te regenen en neemt de wind tijdelijk af in plaats van toe. We willen toch wel graag voor de harde wind in  Rochella aankomen en starten de motor. Als we rond de middag binnen lopen waait het al weer stevig en binnen enkele uren stormt het. Buren vragen ons hoe we het hebben kunnen redden buiten. We hadden weliswaar enige angst voor het naderend slecht weer maar doordat de wind aflandig was hadden we geen last van een al te hoge zee. Net op tijd binnen dus. 48               ROCHELLA-SARDINË We genieten ervan weer in Italië te zijn en eten veel in de ”Blue Marlin” een slechtlopend maar prima restaurant. Wat een genot na al dat touristen eten in Griekenland en Turkije. Als we weer verder willen is Hasan nergens te vinden want die zit weer in het naast de haven gelegen bos. Dat doet hij elke avond en s’nachts loop ik hem dan ook regelmatig te roepen, al rammelend met z’n etensbakje. Daarbij word ik meewaardig in de gaten gehouden door de verdekt opgestelde “Politia” die op de loer is naar illegale immigranten die per boot Zuid Italië overspoelen. Als we de generator starten draait deze wel maar geeft geen stroom en na inspectie blijkt de as tussen de 12pk motor en de generator te zijn gebroken. Nu hebben we een echt probleem. We hebben weliswaar 4 zonnepanelen op ons stuurhuisdak maar die leveren maar één derde van onze totale energie behoefte. Natuurlijk kunnen we geen audio en video gebruiken, ’s avonds minder licht aandoen, afzien van gebruik van magnetron, stofzuiger, mixer en de diepvries en kunnen we de koelkast een streepje lager zetten. Maar dan nog moeten we de hoofdmotor 1 tot 2 uur per dag laten draaien. Dit is armoede. Er zit niets anders op dan de gehele generator te demonteren en uit Holland nieuwe onderdelen te laten oversturen. Gelukkig is de Groningse leverancier zeer bereidwillig en maakt meteen een nieuwe koppeling en stuurt deze per DHL naar ons “vaste” restaurantje Blue Marlin. Binnen 4 dagen is de nieuwe as gemonteerd en draait………………2 minuten, bang! , Weer kapot!   G*#! *#! *#! *#!!!!!! in het kwadraat! We worden er moedeloos van en overleggen lang met de leverancier. Die geeft de moed niet op en zegt s’avonds nog een begin te laten maken met een nieuwe, maar nu flexibele, koppeling. Ondertussen maak ik allerlei provisorische koppelingen met andere reserve dynamo’s maar alle verbindingen gaan binnen korte tijd  kapot, vaak met lawaai en soms ook rook. Ook schaffen we een portable generator aan, zo’n lawaai ding waar we een reuze hekel aan hebben. Maar ja, je doet wat als je een diepvries vol lekkere dingen hebt. Als het waait valt het geluid wel mee maar met stil weer is het asociaal dit soort ondingen te gebruiken. Weer 5 dagen later brengt DHL voor de tweede keer een zwaar pakket bij Blue Marlin en omdat ik geen taxi kan krijgen loop ik 4 kilometer met 15 kilo op mijn nek over het bloedhete pad naar de haven. Na weer een halve dag zweten in de machinekamer kan weer gestart worden en draai de generator als een zonnetje. Met angst en beven tellen we de minuten maar de gevreesde knal blijft uit. We zijn opgelucht en tevreden ondanks de totale kosten van fl. 4400, - We hebben ondertussen ruim de tijd gehad  andere bootbewoners te leren kennen en we hebben  veel plezier met Rene, een Italiaan, die in 4 jaar de wereld is omgezeild. Hij leert Hasan krab te vangen en deze keurig op een bordje met mes en vork te eten…….. Op onze vraag of hij weer een keer om de wereld zou zeilen antwoordt hij dat er fantastisch mooie eilanden en andere plekken zijn maar dat hij blij is terug te zijn en het nooit weer zou doen. “Geen mooier zeilgebied dan de Middellandse zee” en er klinkt een zekere teleurstelling in zijn stem. Het lijkt alsof het paradijs toch dichterbij is dan we denken. We hebben dit vaker gehoord en het versterkt onze mening dat de wereld rondzeilen minder romantisch en leuk is dan vaak gedacht wordt. Ook al is “Melissa” een stuk comfortabeler dan het gemiddelde zeiljacht dat de wereld omzeilt, het blijft afzien met de vele lange nachten op zee, en de vaak onvriendelijke havens. Ons al enigszins gerijpte besluit is definitief: we zeilen niet meer de wereld rond. We huren samen met de buren een busje met chauffeur die ons een stukje van Zuid Italië laat zien. Niet zo’n erg groot stuk want het is zo bere gezellig dat we elke keer als we een gezellig kroegje zien de eigenaar vragen wat voor lekkere hapjes hij heeft. Meestal grof gesneden blokken kaas en zelf gemaakte worst, en deze worden met  landwijn weggespoeld. Toch vinden we tijd om te wandelen en leuke plekken zoals kastelen, kerken en musea met fresco’s te bezoeken. Tijdens onze uitstapjes komt ook de “Zeerob” die we voor het laatst in Israël zagen binnenlopen. Ze zijn op weg naar Nederland en willen daar hun schip verkopen. Ook Gerard’s verjaardag 14 juni wordt flink gevierd waarbij het ons niet meevalt alle Franse conversatie te volgen ( iedereen spreekt Frans maar geen Engels, dus we passen ons maar weer eens aan). In direct contact gaat het prima maar grappen en grollen in gezelschap gaat ons te snel. Zo vaak komt Frans echter niet voor, dachten we……. Het is al weer 20 juni als we Rochella verlaten, 80 mijlen varen naar Sicilië. We vertrekken vroeg en zien de zon weer prachtig opkomen. Vlak bij Sicilië krijgen we een zeer stevige wind recht op de kop vanuit de Straat van Messina. Aangezien het in de Straat altijd nog harder waait door het tunneleffect moeten we onze koers verleggen en kiezen ervoor om dan maar langs de zuidkust van Sicilië te varen. ‘s Avonds komen we in Catania aan waar de volgende ochtend een geweldige markt is en we zo veel meenemen als we kunnen dragen onder een brandende zon. Voor de rest hebben we het al gauw gezien. Het lawaai van de stad en de havenkranen is zeer vermoeiend en we vertrekken de volgende morgen met een constante zuidelijke wind van 12 knopen naar Siracuse. We liggen aan een wandelpromenade en leggen de boot 10 meter uit de kant zodat Hasan niet de stad kan inlopen. Onze waterslang is lang genoeg en we maken Melissa heerlijk schoon en vullen de watertanks weer. Ook tanken we belastingvrije dieselolie, wat een heel gedoe is. Het is een onduidelijk systeem waarbij een groot deel van de rekening aan een douane ambtenaar moet worden betaald die daarop ons schip uitklaart met bestemming Malta, dus buiten de EG. Dat zijn we helemaal niet van plan maar wij spreken geen Italiaans en hij alleen maar. We moeten diezelfde dag nog vertrekken maar we gaan dus gewoon 1000 meter verderop liggen. De papieren die we op Malta moeten laten tekenen en afgeven verdwijnen in onze afval container. Dit is Sicilië man! De wind aan de zuidkust komt meestal uit Westelijke richtingen en we hebben het dan ook soms redelijk zwaar en maken weinig voortgang. Via Porto Paolo en Portzallo willen we naar Gela en krijgen het behoorlijk voor onze kiezen. De ochtend begint vroeg met een stevige wind waar we 28 mijl tegen in moeten kruisen. Na 5 uur zeilen en windkracht 7 tegen kruipen we onder de kust waar  de golven lager zijn. We maken nog steeds weinig voortgang en het water stuift met bakken over Melissa waarbij de dinghy die achterop hangt vol komt te staan. Het water is hier maar 15 meter diep en we moeten oppassen voor brekers. Melissa steigert als een paard en we moeten ons met twee handen vasthouden. Onze bestemming komt wel dichterbij maar het wordt steeds ondieper en dus gevaarlijker; deze kust is erger met deze wind dan de Golf van Biskaje met windkracht 9. Op deze manier is Gela met z’n ondiepe haven niet binnen te varen. De zee ervoor is één witte kolkende massa en noodgedwongen vluchten we tegen de avond achter een grote olie terminal  die gelukkig  ver in zee steekt en waar grote olie tankers liggen. Een pilot boot komt ons al tegemoet en verteld ons waar we veilig ons anker mogen laten vallen. Er staan hier nog flinke golven en we rollen behoorlijk. Maar met 80 meter ketting liggen we redelijk veilig en kunnen we de natte chaos schoonmaken en opruimen. Zelden heeft een glas wijn zo goed gesmaakt. We staan om zes uur op om zo snel mogelijk naar de volgende haven, Licata, te gaan. Er staat nog een hoge deining maar het venijn is er uit en Thea kan doorslapen tot we om 10 uur de haven binnen lopen. De rest van de tocht langs de zuidkust van Sicilië is een echte vakantie. We varen van haven naar haven en genieten van de lokale geneugten des levens aangevuld met het comfort aan boord van Melissa en aangenaam weer. De overtocht naar Sardinië verloopt rustig en na weer een nacht op zee ankeren we in een prachtige  baai. Omdat het hier onbeschermd is tegen wind uit het zuiden vertrekken we de volgende ochtend weer vroeg. Naar St. Piedro hebben een onstuimige tocht met 40 knopen (8Bf) achterlijke  wind, dus  het gaat bere snel. We kennen het plaatsje nog van enkele jaren geleden en weten dat het er goed vertoeven is. Voor ons houdt dat in dat we lekker privé voor anker liggen in een veilige baai met een leuk plaatsje niet te ver weg en een fraaie omgeving. Helemaal veilig is deze baai niet want regelmatig waait de wind hard uit een tegenovergestelde richting en moeten alle boten anker-op om naar de rustige kant van de baai te verhuizen. Voor ons is dat een kleinigheidje met de vanuit het stuurhuis bediende elektrische ankerwinch maar menig jachtje moet met de handwinch het anker ophalen en staat zich rot te zweten. Thea gaat regelmatig alleen bootschappen doen en als ze weer een tas volheeft roept ze per radio “Melissa” op en kom ik de boodschappen met de dinghy ophalen.. Onze boot begint onder de waterlijn al weer flink aan te groeien en als ik onder het schip duik zie ik dat we een dik stuk touw en vislijnen in de schroef hebben. Gelukkig kan ik het er al snorkelend  uit snijden en hoeft de pas gevulde duikset niet te worden gebruikt. 49 NAAR  MALLORCA Nu zijn we klaar voor de overtocht naar de Balearen en vertrekken richting Mallorca. Als het weer tegenvalt kunnen we altijd nog onze koers naar Menorca verleggen maar de weatherfax belooft ons NO 2-3 dus beter kan het niet. Onderweg passeert ons een schip van Greenpeace en we zijn benieuwd waar die nu weer actie gaan voeren maar we houden ons in en roepen ze niet op over de radio. ’s Avonds zitten we voor op het dek in onze ligstoelen met een gladde zee en varen precies in de richting van de ondergaande zon. Er is weinig wind maar die komt dwars in en geeft net voldoende snelheid en steun tegen het rollen. Dit is een van onze mooiste nachten op zee en ook de daaropvolgende dag en nacht zijn perfect. Nog nooit hebben we zo’n mooie overtocht gehad met een volle maan en heerlijke temperatuur. Ook Hasan geniet en rent als een dwaas van voor naar achter over dek en kajuit. Dit is z’n favoriete spelletje en hoewel we hem meestal s’nachts op zee binnenhouden is het risico nu beperkt. Overdag, als we de zonnetenten op hebben, rent hij ook graag daaroverheen. De grote tent heeft nogal wat te lijden gehad van regen na de bosbrand in Griekenland waardoor er veel zwarte vlekken in de tent zijn gekomen die door vocht inwerking nu de zwakke plekken zijn. Hasan probeert op de zwarte plekken te springen en het is hem weer gelukt er door heen te gaan. In Porto Colom laten we een “Orbiscan “ uit  Nederland komen waarmee we in staat zijn voor anker liggend satelliet  tv en radio te ontvangen. ’s Middags wordt het systeem door DHL om 5 uur bij de leverancier in Nederland opgehaald en de volgende dag al om 14.00 uur bij ons aan boord gedragen. Doordat een schip draait kan de antenne schotel normaal niet op de satelliet gericht blijven maar de “Orbiscan “ zoekt de gewenste satelliet en volgt deze hoe het schip ook draait. Omdat we aan boord vrij geïsoleerd leven en een krant vaak niet te koop is, hebben we veel behoefte aan nieuws. Nu kunnen we, ook al liggen we niet aan de vaste wal, een paar honderd  Nederlandse en buitenlandse zenders ontvangen en weten we tenminste ook weer waar de files staan. Jammer alleen dat onze digitale satelliet ontvanger het binnen enkele dagen begeeft en deze moet dus ook met DHL heen en weer naar Nederland gestuurd worden. De leverancier is echter zeer behulpzaam en zend ons na een enkel telefoontje een nieuwe ontvanger. Dit is nog eens wat anders dan Turkije. We regelen ook een winterligplaats in Palma de Mallorca en horen dat het bomvol is geworden. We krijgen met grote moeite een ligplaats toegezegd en moeten daarvoor flink betalen. De rest van  het seizoen zeilen we rond Mallorca, liggen in baaien en houden een luie “vakantie”. We moeten tot half september wachten voor we van onze eerste echte regenbui sinds april kunnen genieten en zijn blij dat de temperatuur weer onder de 30 graden zakt. Het seizoen loopt op z’n eind en het weer wordt minder stabiel. Tijdens een storm in Andraix slaan enkele zeiljachten los van hun anker en een schip slaat lek en zinkt, een triest gezicht. Toch is dit het prettigste seizoen in deze omgeving met een zeewatertemperatuur van 20 graden en een luchttemperatuur van rond de 27 graden. In oktober zoeken we onze vaste ligplaats in Palma op en begint voor ons een nieuwe periode. Gerard en Thea AB Sailing Yacht Melissa